Een kwestie van harmonie: van mosselen en anjers.

Wat is, in het Frans, een:

1. table avec tiroirs servant à écrire, pièce où est située cette table
2. par extension lieu de travail des employés aux écritures
3. service chargé d'une fonction spécifique
4. ensemble des membres d'une association, d'un syndicat, d'une assemblée, élus pour diriger les débats, coordonner les activités

Dat heet hier allemaal een bureau. Dus het ding waar je achter zit, maar ook de kamer waar het zich in bevindt en dat is hier in huis reden voor enige ergernis. Ik haal dat namelijk door elkaar als ik in het nederlands vertel wat ik gedaan heb. Dan zeg ik dingen als “ik zat in mijn bureau en …. “  waarop de rest van de goegemeente of iets zegt in de zin van “in welke la” of direkt roept “nee, Kantoor!”

En om de verwarring nog iets groter te maken: sinds begin september maak ik deel uit van het Conseil d’Administration van onze harmonie, maar binnen die CA ben ik nu lid van het het bureau (definitie nummer 4), ook wel het dagelijks bestuur. Toen er namelijk besloten moest worden wie er welke functie zou gaan krijgen, bood onze buurvrouw Claire zich aan als secretaris. Onderweg naar deze bewuste vergadering had ze blij aan me verteld hoe het haar nét voor het eerst gelukt was om een e-mail met bijlage te versturen....

Dus ze was blij om te horen dat ik, als zij zich aan zou melden als secretaris, wel de onderknuppel (secrétaire-adjoint) wilde zijn. En aangezien er niemand anders was die deze functies ambieerde werden we unaniem verkozen.

En vrijwel meteen konden wij ons storten op het fenomeen Moules-Frites. Het seizoen van de harmonie kent namelijk zo zijn vaste punten en het eerste is altijd in oktober: moules-frites. Aanvankelijk had ik begrepen dat dit inhield dat wij mosselen en friet klaarmaken en dat anderen komen om dat weer op te eten. Nou... ja en nee. Ten eerste is het organisatorisch niet eenvoudig om voor 120 man mosselen klaar te maken, frieten idem, en daarbij moet er muziek, uiteraard drank en weet-ik-veel-wat-nog-meer worden geregeld.  Want ze (de gasten) komen om 12 uur, eerst een borrel, dan aan tafel en dan moeten de frieten en de mosselen aangesleept worden (kinderarbeid bij uitstek) tot iedereen er méér dan vol van is. Dan kaas en een stukkie appeltaart en koffie. En dan… willen ze dansen!

Nou ben ik niet zo van de mosselen, de rest lust ik best maar het laatste wat ik na al dat eten zou willen is direkt aansluitend gaan dansen! Zo niet de Fransen: de laatsten gingen om 7 uur ’s avonds pas weg, we hebben de allerlaatste zelfs van het podium af moeten trekken omdat ie met z’n zatte hoofd de microfoon had gevonden en bezig was a capella een franse evergreen te kwelen. 

En hoe zit het dan met die anjers? 

Nou, die horen (blijkbaar) bij Ste Cécile. Dat is de beschermheilige van de muzikanten en haar dag is 11 november. Nu is dat ook de dag van de wapenstilstand van de oorlog van 1914-18 en dat maakt die dag hier een beetje vreemd: ’s ochtends is er eerst défilé:

Van een vast punt beneden in het dorp loopt een optocht, de Harmonie voorop, naar het oorlogsmonument en daar worden kransen gelegd en praatjes gehouden.

U ziet het goed, ondergetekende was de klos met de vaandel. Ik hoopte er vanaf te komen met: die vaste moppies muziek van jullie, die ken ik niet en die partituur is te klein (ik word ook ouder) om, geklemd op je pols, al lopend te lezen en te spelen. Niet getreurd: la bannière moet ook nog gedragen. Stik, daar sta je dan!

Na de plichtplegingen en toespraken is er een Vin d’Honneur in het gemeentehuis en dan: banquet bij de Harmonie. Ook dit banquet hoort bij de jaarlijkse ‘verplichte nummers’ van de harmonie en dus moest dat ook in allerijl worden georganiseerd. Overigens een stuk makkelijker dan de moules-frites, want voor een écht banquet huur je gewoon een échte cateraar in.  De burgermeester komt ook, verschillende notabelen en andere semi-muziekvrienden mogen komen, naast alle muzikanten. Dus een gang of zeven, apéro’s en wijn tot je er scheel van ziet en weer vooral veel muziek. Rustig de tijd nemen tussen de gangen door en zo begonnen we voorzichtig om 1 uur ’s middags en gingen door tot laat. Hoe laat weet ik niet, ik was het om half zeven écht zat en kon geen accordeonmuziek meer horen. Neemt niet weg dat de meeste oud-gedienden er toen nog vrolijk op los dansten! Allemaal versierd met een anjertje, want dat hoort erbij: er zijn mandjes met anjers (rood of geel) en speldjes: betaal wat je wilt en pak een anjer. Leverde, tot mijn verbazing, zo 100 euro op voor de harmonie…

Weer een hoop ervaringen rijker en één illusie armer: de “trou bourguignon” klinkt spannend maar is niet meer dan een klontje cassis-ijs met een scheut drank. Ça fait digérer! Ja ja, ieder excuus om weer wat anders alcoholisch te schenken gebruiken we graag, zal je bedoelen. 

Fietsen in Frankrijk

Fietsen in Frankrijk is een avontuur. Althans bij ons in de buurt. Bij ons in en om het dorp kom je weinig mensen op de fiets tegen. Daarvoor is een aantal redenen te noemen. Allereerst zijn er heuvels. De heuvel af gaat mooi op de fiets, maar is tegelijkertijd erg spannend. Je haalt hier zo maar 40 km per uur. Er zijn bovendien nauwelijks fietspaden, dus je fietst op de weg. En die is meestal niet zo mooi glad en vlak als in Nederland. Dus terwijl je met ongeveer 40 km per uur naar beneden zoeft, moet je goed opletten dat je de kuilen en andere ongeregeldheden ontwijkt. En na de mooie afdaling volgt ongetwijfeld weer een fikse klim. En zelfs op een fiets met 24 versnellingen is dat niet fijn voor de doorsnee fietser. 
Bij ons in het dorp heb je een actieve fietsclub waar mensen fietsen op een racefiets. Waar ze trainen weet ik niet, maar toch echt niet op de openbare weg. En in het weekend zijn de mountainbikers op pad. Maar die fietsen (ook) niet op de gewone weg. Die rijden, met de fiets in of op de auto, naar een natuurgebied en fietsen daar hun rondje. Over zand- en grindpaden, over hele steile hellingen en boomwortels, 't maakt allemaal niet uit. Thuis spoel je de troep weer van jezelf en je fiets af en als je geluk hebt kan dat ter plekke. Da's weer een ander soort fietser.

Als ik dan eens weer een keertje naar Gueugnon ga (om lekkere Nederlandse boerenkaas te kopen bij Suus en Paula van Fromage Artisanal Hollandais) of in Sennecey ben (omdat Thomas en/of Leon er moet trainen) zie ik daar regelmatig mensen op de fiets een boodschapje doen. Of misschien gewoon een ommetje maken op de fiets. Beide stadjes zijn vrij vlak en kennen niet veel heuvels. Rondom Gueugnon zijn heuvels zat, een erg mooie omgeving trouwens, maar de stad zelf ligt kennelijk net op een kleine vlakte. In Sennecey-le-Grand is het helemaal wat vlakker. Sennecey ligt in het dal van de Saône en de Grosne. Stadje en directe omgeving kennen zelf weinig hoogteverschillen, met uitzondering van de heuvel waarop de Eglise St. Martin de Laïves staat (zie een van de vorige blogs). En dus wordt er wel gefietst. Dat zet mij dan weer aan het denken: zal ik ook eens vaker de fiets pakken? Maar het zijn de heuvels hier die me ontmoedigen. Hier naar boven in het dorp fietsen is als van Sneek naar IJlst fietsen met windkracht 10 tegen. En als je dan toch al halverwege afstapt en verder loopt....... Dus mijn fiets staat te roesten in de schuur en ik pak de auto of ik loop.

Leon in de Coupe de France

Zondag 10 november had Leon de tweede ronde van de Coupe de France, de volleybalwedstrijd waar hij met een team van Sennecey-le-Grand aan deelneemt. De Coupe de France vindt plaats in 7 rondes waarbij er telkens een team is dat afvalt. De eerste ronde had het team van Leon beide wedstrijden gewonnen. De tweede ronde vond plaats in Lyon. Alle spelers zijn met een busje van de club naar Lyon vertrokken en een uurtje later vertrok de groep supporters, bestaande uit enkele ouders, in 2 auto's. Leon is één van de jongste spelers van het team en staat dus nog niet in de basis. In de eerste wedstrijd tegen ASUL (Lyon) begon het team goed. Bij een stand van 19-12 voor Sennecey mocht Leon het veld in. Met een paar goed geplaatste prikballetjes en een uitstekende smash scoorde hij nog een paar punten voor z'n team. De eerste set werd gewonnen met 25-16. Leon mocht de 2e set in de basis beginnen, maar werd na een paar slecht opgevangen ballen ingewisseld. De 2e set won het team van Sennecey ook met 25-16. Daarna was er even tijd om de meegebrachte lunch op te eten. 
De tweede wedstrijd werd gespeeld tegen Chaumont. De jongens in dit team waren wat groter dan de jongens van Sennecey. Leon mocht weer in de basis beginnen, maar werd al gauw ingewisseld. De jongens van Chaumont speelden technisch niet mooi en soms zelfs slecht. Daar werd helaas niet voor afgefloten door de scheidsrechter, terwijl er soms echt technische fouten werden gemaakt. Maar ze speelden goed samen en smashten hard in de hoeken van het veld. Dit kostte de jongens van Sennecey punten en voor het eerst in dit seizoen van de Coupe de France stonden ze op achterstand. Langzaam weet Sennecey de achterstand weg te werken en daarna gaat het heel lang gelijk op. Maar de jongens hebben het zwaar en Chaumont wint met 25-23. In de tweede set wordt het basisteam ingezet en gaan ze er vol tegenaan. Hoewel Sennecey regelmatig weet te scoren, lukt het ze niet een voorsprong op te bouwen. Ook nu laten ze technisch goed volleybal zien (in tegenstelling tot de tegenstander), maar hier en daar laten ze steken vallen. Chaumont staat met 24-19 voor als Sennecey de opslag krijgt. Dankzij de goede service van Nicholas komen ze gelijk te staan op 24-24. Daarna gaat de opslag nog wat heen en weer, maar uiteindelijk wint Chaumont de tweede set ook. Nu met een stand van 27-25. Eén wedstrijd gewonnen en één verloren dus voor Sennecey. Geen volledige overwinning zoals in de eerste ronde, maar zelfs met deze uitslag zijn ze nog wel door naar de 3e ronde.

Circuit des eglises Romanes

Afgelopen zaterdag moesten Thomas en Leon weer trainen in Sennecey-le-Grand. Ik kon dus gebruik gaan maken van de wandelkaart en het wandelboekje dat ik van de omgeving daar had gekocht. Terwijl Thomas en Leon hard aan het trainen waren, heb ik heerlijk gewandeld met Sep. Ik had besloten te beginnen met de wandeling "Circuit des eglises Romanes", een korte wandeling van 5 kilometer, maar die ik met een kleine aanpassing vanaf de sporthal zou kunnen lopen. De wandeling voerde langs 2 Romaanse kerken, waarvan 1 heel goed zichtbaar is vanaf de autosnelweg A6 (de Route Soleil). Vanaf de sporthal liep ik richting St. Julien, een weggetje dat ik regelmatig met de auto rijd als ik vanaf de sporthal even naar de supermarkt ga. Nu deed ik het lopend en dan zie je toch heel veel meer. Ik was dus al regelmatig langs de Romaanse kerk van St. Julien gekomen, maar heel veel details waren me nog nooit opgevallen.

De Romaanse kerk van St. Julien

Daarna verder gelopen richting Ruffey. Vlak voordat we onder de A6 door gingen hadden we beide Romaanse kerken even samen in beeld.

Rechts de toren van de kerk van St. Julien en links in de verte de St. Martin de Laïves

Sep vond het wat eng om onder de A6 door te lopen omdat het nogal echoode in het tunneltje onder de A6 door. Voordat we bij Ruffey waren moesten we rechtsaf, een pad tussen de wijngaarden door. Het zag er prachtig uit, de wijnranken die soms nog groen zijn, maar ook geel en oranje en soms zelfs rood kleurden. Jammer was het continue gezoem van het verkeer op de A6 dat heel goed te horen was. Even later gingen de wijnvelden over in bos. Sep dartelde hier vrolijk rond en genoot zichtbaar. Overal vond ie weer een plekje waar het zalig rook of een gaatje in de struiken waar hij tussendoor kon. Nadat het weggetje was overgegaan in een nogal stenig pad, kwamen we bij de Eglise St. Martin de Laïves uit, de andere Romaanse kerk waarnaar deze wandelroute is genoemd.

Eglise St. Martin de Laïves

Ik vond de kerk van St. Julien wat charmanter dan de St. Martin de Laïves, maar dat komt wellicht doordat de kerk van St. Julien in een dorpje staat en er omringd was door bomen in mooie herfstkleuren en charmante details zoals een oude waterput. Sep vond de St. Martin de Laïves leuker, want daar kon hij lekker los lopen en tussen de struiken door struinen.

Sep

Daarna terug gelopen naar de sporthal waar de auto geparkeerd stond en waar we op Thomas en Leon hebben gewacht. 

Wadlopen in de Bourgogne

De volleybalclub in Sennecey-le-Grand heeft Thomas en Leon gevraagd om hun teams te komen versterken tijdens de Coupe de France. De wedstrijden voor de Coupe de France worden gehouden op zondag en de zaterdag ervoor hebben de jongens dan nog een training in Sennecey. Omdat Thomas ‘cadet’ is en Leon ‘benjamin’ zijn de wedstrijden (en dus ook de trainingen er aan vooraf gaand) niet op dezelfde dagen. En omdat Sennecey op een uur rijden vanaf Sanvignes ligt, vertoef ik aardig vaak in Sennecey. Ik heb daarom een wandelkaart van de omgeving van Sennecey aangeschaft. Ook pluis ik nu de vrijdagkrant (waarin alle activiteiten voor het weekeinde staan) fanatiek uit, om te kijken of er in de buurt van Sennecey leuke dingen te doen zijn waarmee ik me kan vermaken als de jongens aan het volleyballen zijn.

Zo zag ik in de krant een artikeltje over La Tournuscimes, een populaire regionale tocht voor wandelaars, mountainbikers en ruiters in de omgeving van Tournus. Op 20 oktober 2013, een dag dat ik Thomas naar Sennecey moest brengen, vond dit voor de 32^e keer plaats en dat was te merken aan een vlekkeloze organisatie. De start vond plaats in Chardonnay en een lange wandeling door de wijngaarden leek me wel wat. Nog even gebeld met de organisatie of Sep (de hond) ook mee mocht en natuurlijk mocht dat, mits aangelijnd. Dus zondag 20 oktober met Thomas naar Sennecey gereden vanwaar hij verder ging naar Lyon voor de Coupe de France en ik verder reed naar Chardonnay. De route er naar toe (vanaf Sennecey maar 17 kilometer) was al schitterend. Het laatste deel ging over 3 meter brede weggetjes tussen de wijngaarden door. Door verkeersregelaars werd ik naar een groot weiland gestuurd, waar met roodwit lint parkeerterreinen waren afgezet. Vandaar was het nog ongeveer een kilometer lopen naar de start. Bij de start een kaartje gekocht en zitten twijfelen of ik de 12 of de 17 kilometer zou doen. Vanwege de tijd (er waren inmiddels ruim 3 kwartier verstreken nadat Thomas uit Sennecey was vertrokken), omdat ik er niet zeker van was of Sep de 17 kilometer wel zou kunnen doen en omdat het weer niet al te mooi was, besloot ik de 12 kilometer te lopen. De route voerde ons door het bos en de wijngaarden, meestal over zandpaden. Maar omdat het ’s nachts en zelfs zondagochtend nog flink had geregend en mij er al honderden wandelaars voor waren gegaan, waren de paden veranderd in modderpaden. Op sommige plekken leek het  bijna wadlopen. Maar de omgeving was prachtig. De bossen vertoonden hier en daar al de echte herfstkleuren en de wijngaarden varieerden van groen en geel tot oranje en rood. 

Ik had in de krant al gelezen dat 2013 een slecht wijnjaar was en ik zag nog vele trossen druifjes hangen. Die waren vast te klein geweest om te plukken. Nu hingen de druifjes daar te verregenen en te verrotten. Na een klein uur te hebben gelopen kwamen we bij een kruispunt van routes waar een informatieblaadje was opgehangen. Op het blaadje stond dat de wandelaars van de 12 kilometer-route nog 10,3 kilometer te gaan hadden. Dat was niet best voor mijn motivatie. Maar 1,7 kilometer gelopen in een klein uur? Ik heb inmiddels wel de ervaring dat 5 kilometer per uur hier in dit heuvelachtige gebied met de hond niet haalbaar is. Maar 3,5 of 4 kilometer per uur halen we toch meestal wel. Dat viel me dus erg tegen. Wat was ik blij dat ik de 12 kilometer-route had gekozen, want op deze manier zou ik zeker 5 uur onderweg zijn en zou ik dan wel weer op tijd in Sennecey zijn om Thomas op te halen? Enfin, moed verzamelen, jas uit (want het was ondertussen aangenaam warm), verder wandelen en genieten van het prachtige landschap.  Onderweg herkenning alom bij andere wandelaars die ook allemaal schoenen en broekspijpen in modderkleur hadden. Even voor tweeën begon het te regenen, maar gelukkig was ik toen bijna bij het point de ravitaillement, waar wijn, koffie, thee, water en broodjes beschikbaar waren voor de deelnemers. Leuk aspect was dat dit point de ravitaillement voor alle deelnemers was, dus de wandelaars, de fietsers en de ruiters ontmoetten elkaar hier. Gelukkig zat ik hier een beetje in de luwte en toen ik mijn broodje op had, was de ergste regen weer voorbij. Vol goede moed weer verder, af en toe een fris polletje gras zoekend om de overtollige modder van m'n schoenen te vegen. Sep was ondertussen driekleurig geworden. Aan de bovenkant z'n normale zwart en wit, aan de onderkant zwart en (modder)bruin. Af en toe was het erg spannend als je tussen de wijngaarden door liep, want de wijngaarden liggen vaak op een helling. Zo’n zandpad op een helling wordt met een beetje regen net een glijbaan, dus het was me opeens duidelijk waarom veel van de wandelaars 1 of 2 stokken met scherpe punt bij zich hadden. Geen overbodige luxe op die glibberige paden. Maar de prachtige uitzichten en herfstkleuren maakten veel goed. 

Na 3 uur en 3 kwartier was ik, moe maar voldaan, bij de finish. Bij bestudering van het foldertje bleek dat de 12 kilometer-route dit jaar in werkelijkheid 13,89 kilometer te zijn. Op het punt waarop ik dacht nog maar 1,7 kilometer te hebben gelopen bleek ik dus al 3,59 kilometer te hebben gelopen. Viel dat even mee! Na de finish moesten we nog terug naar de auto, dus al met al hebben Sep en ik zo’n 16 kilometer gelopen. Bij de auto Sep drooggedept en in de bench gedaan. Daarna zelf van broek en schoenen gewisseld. Wat een genot, schoenen zonder een 3 centimeter dikke modderige kleilaag. Toen ik alle vieze spullen weer in de kofferbak zette, lag Sep al zalig te slapen. Daarna terug naar Sennecey om Thomas, die met zijn team beide wedstrijden had gewonnen en dus door is naar de volgende ronde, op te halen en weer naar huis te gaan. Een geslaagde dag!

Kleine donderstralen

Mabli en Mael, de kittens, zijn nu een dikke maand bij ons en al helemaal gewend. Nog wel bang voor de stofzuiger, maar voor de rest is er niet veel meer waar ze nog bang voor zijn. Het zijn echt broertje en zusje, al is er wel heel duidelijk verschil in karakter. Het zal ons ook niet verbazen als de een een andere vader heeft dan de ander. Ze spelen veel samen, maar kunnen ook zalig samen slapen.

Ruzie maken kunnen ze ook. Vooral Mael kan Mabli af en toe echt aanvallen, waarbij er niet meer leuk gespeeld wordt, maar echt gevochten. Regelmatig miauwt één van de twee (meestal Mabli) dan ook van pijn. Hoewel ze iets groter is dan Mael, is Mabli veel minder fel en delft ze in dit soort gevechtjes dan ook vaak het onderspit. En ook al gaat Mael regelmatig achter z'n zusje aan om een robbertje met haar te vechten, hij kan ook niet zonder haar. Als Mael z'n zusje een tijdje niet gezien heeft, loopt ie om haar te 'roepen'. "Miaauuw, waar ben je? Miauw". En als ie haar dan weer heeft gevonden, is ie tevreden en stil. Mabli gaat wat meer haar eigen gang en het lijkt wel alsof ze af en toe een verstopplekje zoekt om even haar broertje niet te zien. 
Mael is de beweeglijkste van de twee. Hij speelt meer met pingpongballetjes, is ondeugend, klimt in de eetkamerstoelen... en valt ermee om. De eetkamerstoelen zijn namelijk van die ouderwetse houten stoelen met rieten zitting en hoge rugleuning met 4 of 5 dwarsplankjes. Je ziet ze nog wel eens in pannekoekrestaurants, dit soort stoelen. Enfin, die rugleuning ziet er voor Mael natuurlijk reuze spannend uit. Dat klimt goed, net een ladder. Ja, totdat je te hoog komt. Dan is de balans verkeerd en blijft de stoel niet meer staan. Gelukkig kom je, als kitten, altijd weer op je 4 pootjes terecht en viel de stoel op de mat van Sep, dus ook daar geen brokken.  

Parc PAL

Net als veel bedrijven in Nederland hebben de (grotere) bedrijven in Frankrijk ook een personeelsvereniging, die onder andere allerlei leuke dingen voor het personeel organiseert. Zo konden we vorige zomer via de CE (Comité d'Entreprise; de personeelsvereniging dus) een keuze maken uit toegangskaartjes voor 3 pretparken/dierentuinen. Toegangskaartjes met een flinke korting. We hebben gekozen voor Parc Le PAL, een dierentuin en pretpark ineen op ongeveer een uurtje rijden vanaf hier. Op zondag 15 september lukte het dan eindelijk om naar Le PAL te gaan. Lang getwijfeld of we alsnog zouden gaan, want het motregende. Toch besloten om maar te gaan. De weersvoorspelling voor het vorige weekend waren ook niet uitgekomen, evenals de weersvoorspelling voor het weekend van 15 september en veel langer konden we niet meer wachten, omdat het park eind september de deuren sloot (voor de winterstop; niet voorgoed).

Ondanks de motregen waren er nog best veel bezoekers vonden wij. Alhoewel, in vergelijking met een drukke mooie zomerdag zal het niet meer dan een handjevol geweest zijn. Toen wij aankwamen was het eerste parkeerterrein (van de 5) nog niet voor de helft vol. Toen we aan het eind van de middag weer weggingen was de eerste parkeerplaats denk ik voor driekwart vol. Hoewel de motregen wel een beetje een grijs uiterlijk aan het park gaf, was het ook wel weer prettig. Je struikelde niet over de andere mensen, er was voldoende ruimte om ook iets te zien als de dieren werden gevoerd en je hoefde er dan niet een half uur van te voren al te zijn om een plekje vooraan te bemachtigen. Ook bij de attracties in het pretparkgedeelte waren de rijen kort. Slechts bij 1 attractie hebben de jongens langer dan een half uur moeten wachten. Bij andere attracties konden ze er in een half uur wel 3 keer in. Ook wel fijn. Enfin, ondanks het weer, toch een geslaagd uitje.

Thomas, Leon en Martijn zitten in het meest linker wagentje van 'Le Twist', een achtbaan waarbij de wagentjes waar je in zit ronddraaien  terwijl je vooruitgaat. Een vreselijk gevoel (Rienk en Gertie), maar vreselijk leuk (Thomas, Martijn en Leon, die er wel 5 keer in geweest zijn)