De volleybalclub in Sennecey-le-Grand heeft Thomas en Leon
gevraagd om hun teams te komen versterken tijdens de Coupe de France. De
wedstrijden voor de Coupe de France worden gehouden op zondag en de zaterdag
ervoor hebben de jongens dan nog een training in Sennecey. Omdat Thomas ‘cadet’
is en Leon ‘benjamin’ zijn de wedstrijden (en dus ook de trainingen er aan
vooraf gaand) niet op dezelfde dagen. En omdat Sennecey op een uur rijden vanaf
Sanvignes ligt, vertoef ik aardig vaak in Sennecey. Ik heb daarom een
wandelkaart van de omgeving van Sennecey aangeschaft. Ook pluis ik nu de
vrijdagkrant (waarin alle activiteiten voor het weekeinde staan) fanatiek uit,
om te kijken of er in de buurt van Sennecey leuke dingen te doen zijn waarmee ik
me kan vermaken als de jongens aan het volleyballen zijn.
Zo zag ik in de krant een artikeltje over La Tournuscimes,
een populaire regionale tocht voor wandelaars, mountainbikers en ruiters in de
omgeving van Tournus. Op 20 oktober 2013, een dag dat ik Thomas naar Sennecey moest brengen, vond dit voor de 32e keer plaats en
dat was te merken aan een vlekkeloze organisatie. De start vond plaats in
Chardonnay en een lange wandeling door de wijngaarden leek me wel wat. Nog even
gebeld met de organisatie of Sep (de hond) ook mee mocht en natuurlijk mocht
dat, mits aangelijnd. Dus zondag 20 oktober met Thomas naar Sennecey gereden vanwaar hij verder ging naar Lyon voor de Coupe de France en ik verder reed
naar Chardonnay. De route er naar toe (vanaf Sennecey maar 17 kilometer) was al
schitterend. Het laatste deel ging over 3 meter brede weggetjes tussen de
wijngaarden door. Door verkeersregelaars werd ik naar een groot weiland
gestuurd, waar met roodwit lint parkeerterreinen waren afgezet. Vandaar
was het nog ongeveer een kilometer lopen naar de start. Bij de start een kaartje
gekocht en zitten twijfelen of ik de 12 of de 17 kilometer zou doen. Vanwege de
tijd (er waren inmiddels ruim 3 kwartier verstreken nadat Thomas uit Sennecey
was vertrokken), omdat ik er niet zeker van was of Sep de 17 kilometer wel zou
kunnen doen en omdat het weer niet al te mooi was, besloot ik de 12 kilometer te
lopen. De route voerde ons door het bos en de wijngaarden, meestal over
zandpaden. Maar omdat het ’s nachts en zelfs zondagochtend nog flink had
geregend en mij er al honderden wandelaars voor waren gegaan, waren de paden
veranderd in modderpaden. Op sommige plekken leek het bijna wadlopen. Maar de omgeving was
prachtig. De bossen vertoonden hier en daar al de echte herfstkleuren en de
wijngaarden varieerden van groen en geel tot oranje en rood.
Ik had in de krant
al gelezen dat 2013 een slecht wijnjaar was en ik zag nog vele trossen druifjes
hangen. Die waren vast te klein geweest om te plukken. Nu hingen de druifjes
daar te verregenen en te verrotten. Na een klein uur te hebben gelopen kwamen
we bij een kruispunt van routes waar een informatieblaadje was opgehangen. Op het blaadje
stond dat de wandelaars van de 12 kilometer-route nog 10,3 kilometer te gaan
hadden. Dat was niet best voor mijn motivatie. Maar 1,7 kilometer gelopen in
een klein uur? Ik heb inmiddels wel de ervaring dat 5 kilometer per uur hier in
dit heuvelachtige gebied met de hond niet haalbaar is. Maar 3,5 of 4 kilometer
per uur halen we toch meestal wel. Dat viel me dus erg tegen. Wat was ik blij
dat ik de 12 kilometer-route had gekozen, want op deze manier zou ik zeker 5
uur onderweg zijn en zou ik dan wel weer op tijd in Sennecey zijn om Thomas op
te halen? Enfin, moed verzamelen, jas uit (want het was ondertussen aangenaam warm), verder
wandelen en genieten van het prachtige landschap. Onderweg herkenning alom bij andere
wandelaars die ook allemaal schoenen en broekspijpen in modderkleur hadden.
Even voor tweeën begon het te regenen, maar gelukkig was ik toen bijna bij het
point de ravitaillement, waar wijn, koffie, thee, water en broodjes beschikbaar waren voor
de deelnemers. Leuk aspect was dat dit point de ravitaillement voor alle
deelnemers was, dus de wandelaars, de fietsers en de ruiters ontmoetten elkaar
hier. Gelukkig zat ik hier een beetje in de luwte en toen ik mijn broodje op
had, was de ergste regen weer voorbij. Vol goede moed weer verder, af en toe
een fris polletje gras zoekend om de overtollige modder van m'n schoenen te
vegen. Sep was ondertussen driekleurig geworden. Aan de bovenkant z'n normale zwart en wit, aan de onderkant zwart en (modder)bruin. Af en toe was het erg spannend als je tussen de wijngaarden door liep,
want de wijngaarden liggen vaak op een helling. Zo’n zandpad op een helling
wordt met een beetje regen net een glijbaan, dus het was me opeens duidelijk
waarom veel van de wandelaars 1 of 2 stokken met scherpe punt bij zich hadden.
Geen overbodige luxe op die glibberige paden. Maar de prachtige uitzichten en
herfstkleuren maakten veel goed.
Na 3 uur en 3 kwartier was ik, moe maar
voldaan, bij de finish. Bij bestudering van het foldertje bleek dat de 12
kilometer-route dit jaar in werkelijkheid 13,89 kilometer te zijn. Op het punt
waarop ik dacht nog maar 1,7 kilometer te hebben gelopen bleek ik dus al 3,59 kilometer te hebben gelopen. Viel dat even mee! Na de finish moesten we nog terug naar de auto, dus al met
al hebben Sep en ik zo’n 16 kilometer gelopen. Bij de auto Sep drooggedept en
in de bench gedaan. Daarna zelf van broek en schoenen gewisseld. Wat een genot, schoenen zonder een 3 centimeter dikke modderige kleilaag. Toen ik alle vieze spullen weer in de kofferbak zette, lag Sep
al zalig te slapen. Daarna terug naar Sennecey om Thomas, die met zijn team
beide wedstrijden had gewonnen en dus door is naar de volgende ronde, op te
halen en weer naar huis te gaan. Een geslaagde dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten