Schoolreis naar Parijs

Maandag 24 maart 2014 om vier uur 's ochtends zit ik, Martijn, in de bus, klaar voor een reis van ongeveer 5 uur. De reis naar Parijs is georganiseerd door de leraar kunst en handenarbeid. Dat verklaart het programma met bezoek aan het Louvre, Notre-Dame en de Champs-Elysées. De lerares muziek, een leraar Frans en de lerares geschiedenis/aardrijkskunde waren ook meegekomen. We zijn natuurlijk wel een keer gestopt voor het "tweede" ontbijt. We kwamen dus ongeveer om half tien-tien uur in Parijs aan. Eerst gingen we naar de Notre-Dame. Mijn groep bekeek eerst de binnenkant (het is éééénorm) en daarna de torens. Om op de torens te komen moet je eerst ongeveer 420 traptreden klimmen in extreem kleine spiraaltrappetjes. Na het bezoeken van de Notre-Dame gingen we lopend naar de Jardin Des Tuileries. Op weg daar naartoe kwamen we langs de Pont des Arts, de brug die vol hangt met hangsloten.

Daarna gingen we in de Jardin des Tuileries eten waar we, zoals bij elke maaltijd in Frankrijk, anderhalf uur voor hadden. Tijdens het eten moest ik naar de wc dus gingen we, zijnde zes kinderen, met een van de leraren het Louvre in om te gaan plassen. De mannen-wc's waren zo goed als leeg dus dat was snel klaar, maar zoals altijd was er bij de vrouwen-wc's een enorme wachtrij. Gelukkig hadden we nog een uur om te eten. 

Na het eten gingen we het Louvre in via een speciale groepen-ingang. Daar kregen we een soort van walky-talkies die maar een kant op werken zodat de leraar ons dingen kon vertellen zonder dat hij hoefde te schreeuwen. 

We hebben dus een paar schilderijen gezien waaronder de Mona Lisa en de Sacre de Napoléon I. Er waren ook enorme schiderijen waarvan de grootste ongeveer 9x7 meter was (muur schilderingen niet mee geteld).

Dit is de beste foto die ik van de Mona Lisa heb kunnen nemen want er stond een drie of vier mensen dikke rij het schilderij te bewonderen.

Dit is één van de grote schilderijen. Er staan een paar mensen voor om te laten zien hoe groot het schilderij is. 

We hebben ook de oude appartementen van Napoleon III in het Louvre gezien. Het is echt groot, maar in verhouding tot het hele Louvre is het maar een klein deel. Het Louvre is wel een halve kilometer lang met 5 of 6 verdiepingen (Ik ken niet de precieze oppervlakte). Hier is een foto van de eetzaal van Napoleon III. Uiteraard is het bestek van goud en zijn de muren bekleed met bladgoud.

Daarna zijn we door de Jardin des Tuileries gelopen, de Jardin des Tuileries is de enorme tuin die achter het Louvre ligt. We zijn halverwege nog even gestopt en daar heb ik een paar foto's gemaakt

Een paar bloemen in de tuinen.

Het Louvre gezien van de Jardin des Tuileries .

Nadat we door de tuinen hebben gelopen zijn we uitgekomen op de Champs-Elysées. Op de Champs-Elysées zijn een heleboel winkels en andere dingen zoals de auto showrooms, bijvoorbeeld die van Renault, Peugeot, Mercedez en Toyota. Wij zijn dus gaan kijken in die showrooms. We zijn bij de showrooms gaan kijken vanwege een project wat we met kunst hadden gedaan over auto concepten. In een zijstraatje vlakbij een van de showrooms stond een Ferrari, daar moest ik dus wel een foto van hebben. De Ferrari kan je huren voor 89€ per ritje, Gewoon iets wat je in Parijs kan doen zodat je tenminste één keer in zo'n auto hebt gereden. 

Aangekomen bij de Arc de Triomph stapten we in de bus die daar op ons stond te wachten. Met de bus reden we naar de Eiffel toren waar we nog even gelopen hebben en daarna weer in de bus zijn gestapt om weer terug te rijden naar Sanvignes. We zijn uiteindelijk om ongeveer half twaalf terug gekomen, dus ik lag om middernacht in bed te snurken. En gewoon de volgende ochtend weer school. en ik was natuurlijk zo gelukkig dat ik om één uur weer moest beginnen 's middags en om vijf uur weer uit te zijn. Die zelfde avond hadden we nog het concert van het ensemble de flûtes genaamd Flute et Drum Fantasy.

Tour de France deel 2: voortijdige finish

Zaterdagochtend 22 maart verzamelen we om kwart over 9 's ochtends bij de sporthal in Sennecey-le-Grand om naar Hyères aan de Middellandse Zeekust te vertrekken. We, dat zijn 6 volwassenen en 9 kinderen, waarvan 7 spelers. Eén volleyballer is vrijdagavond al met zijn ouders en zus naar Hyères vertrokken en reist dus niet met ons mee. We verheugen ons allemaal op een weekendje volleybal en een beetje sightseeing in Hyères. Maar de weergoden zijn ons niet gunstig gezind. Na 2 weken stralend lenteweer, begint het vrijdagavond in bijna heel Frankrijk te regenen en de vooruitzichten voor het weekend zijn niet geweldig. Het merendeel van de reis naar Hyères regent het. Een picknick onderweg valt daarom letterlijk in het water en wordt dus gauw ingeruild voor een warme maaltijd bij de Courtepaille, een nationale restaurantketen bekend om zijn gegrilde vlees. En echt Frans, de maaltijd tussen de middag is een belangrijke, dus daarvoor neem je de tijd. Zo ook wij. Wel voor iedereen een standaardmenu, maar dat betekent alsnog: salade vooraf, hoofdgerecht, nagerecht en een kopje koffie/thee ter afsluiting. Dik anderhalf uur later zitten wij propvol en gaan we verder naar Hyères. Nog steeds in de stromende regen. Met dank aan de lange middagpauze komen we tegen zessen aan in Hyères. Ondanks de druilerige weersomstandigheden kijken we onze ogen uit. In de middenberm van de weg waarover we Hyères binnenkomen, staat de ene na de andere palmboom. In de buurt van het hotel zagen we sinaasappelbomen in de tuinen staan en wij droomden al over verse jus d'orange uit eigen tuin bij het ontbijt.

Nadat we de hotelkamers hadden verdeeld zijn we Hyères in gegaan om te zoeken naar een restaurantje waar we iets simpels konden eten. Daarna nog even in het donker de beentjes gestrekt in Hyères-Plage. Wat een kapitaal aan jachten ligt daar in de jachthaven! Indrukwekkend, zelfs in het donker. Een flinke regenbui kortte onze wandeling in, waarna we maar gauw het hotel hebben opgezocht.

Zondagochtend was het zalig wakker worden. Na alle regen van zaterdag kwam er stralend zonlicht de hotelkamer binnen. En hoewel er een ijzig koude wind waaide, was het in het zonnetje zalig warm. Na het ontbijt dus met de hele groep een wandeling door het oude centrum van Hyères gemaakt.

Het team met coach

Hyères met op de achtergrond de Middellandse Zee en één van de Iles d'Hyères

Aan het eind van de ochtend vertrekken we naar de sporthal om te kijken naar de wedstrijd van Hyères tegen Alès, de beide teams waar onze jongens ook tegen moeten spelen. Een spannende wedstrijd, die nipt gewonnen wordt door Hyères. Daarna is het de beurt aan het team van Sennecey. De eerste wedstrijd wordt gespeeld tegen Hyères en met 2-0 verloren. Het team van Hyères is duidelijk sterker en onze jongens komen pas in de tweede set een beetje in het spel, maar dan is het overduidelijk te laat. 

Leon in actie tijdens het inspelen

Alles hangt dus van de tweede wedstrijd af. De eerste set wordt rap verloren van Alès met 25-8. De tweede set begint wonderwel met voorstand en de supporterende ouders voorzien taferelen als in Boëge (zie de blog van 9 december 2013). Ook toen had dit team de eerste wedstrijd en de eerste set van de tweede wedstrijd verloren. Toen wonnen ze de tweede en derde set en daarmee mochten ze door. Nu lijkt het weer die kant op te gaan. Het merendeel van de tweede set staat Sennecey voor. Niet veel, maar meestal 3 of vier punten voorsprong. Aan het eind van de set verliezen ze die voorsprong langzaam maar zeker totdat het 23-23 staat. Toen werd het wel even heel spannend, maar een paar foutjes van Sennecey en een geweldige smash van Alès betekenden een met 26-24 verloren set voor Sennecey. En daarmee ook gelijk het einde van het Coupe de France verhaal voor het seizoen 2013-2014.

De ontvangst in de sporthal was geweldig, maar na zo'n nederlaag en met nog een lange terugreis voor de boeg wilden de jongens maar één ding. Zo snel mogelijk terug naar huis. We vertrokken uit Hyères met volop zonneschijn, een stralend blauwe hemel en een harde, koude wind. Zodra we de eerste bergenrij hadden gehad, verdween de zon achter de wolken, werd het grijs en begonnen de eerste regendruppels te vallen. In de buurt van Lyon viel ons zelfs nog hagel en natte sneeuw ten deel. 

We zijn weer vele ervaringen rijker en hebben, ondanks de teleurstelling van de verloren wedstrijden, genoten van dit weekend.

Ik stem voor Frankrijk

Het klinkt saai, een blog over stemmen, maar hou toch even vol.

Het is hier namelijk, in tegenstelling tot Nederland, een stuk leuker en spannender om te stemmen; ze maken er een belevenis van. Het schiet me nu overigens ook te binnen dat dit de eerste keer was dat ik een Frans evenement heb meegemaakt waarbij er geen eten of drinken werd geserveerd, maar dit terzijde.

Het begint al met inschrijven. De Europese Unie staat ons namelijk toe om als niet-Fransen in onze eigen Franse gemeente te stemmen. In het kader van: je betaalt hier je belastingen, dan mag je er ook wat van vinden. Dus, na plechtig beloofd te hebben toch vooral niet in Nederland te zullen gaan stemmen, zijn Gertie en ik ons hier gaan inschrijven in het stemregister. Dat vraagt per persoon een formulier of 3-4, maar wij kennen het klappen van de zweep inmiddels, hadden de formulieren al gedownload, uitgeprint en ingevuld, en als echte formulieren-veteranen natuurlijk ook een kopie van het paspoort paraat dus we werkten ons er vlot doorheen. 

En zo kwamen er, een weekje voor de verkiezingen, 2 stempassen per post, zonder verdere uitleg overigens.

De afgelopen weken hebben we hier via verschillende media de 2 lijsten gepresenteerd gekregen. De ene is van de zittende burgermeester die zich met een 20-tal mensen presenteert en de andere is iemand die van buitenaf een stel Sanvignards om zich heen heeft verzameld en zichzelf als alternatief tegenover de burgermeester plaatst.

In Nederland wordt men, in zo’n periode, overspoeld door partijpropaganda en dat wordt dan aan het einde van het briefje nog gauw even in de richting van het belang voor je woonplaats uitgelegd, doorgaans in vage algemeenheden.

Hier gaat dat anders. De beide heren zijn ongetwijfeld aanhanger van de ene of de andere partij, maar dat zie je dus nergens in terug. Maar verder blijven, net als in Nederland, de ideeën die worden geëtaleerd bij fijne algemeenheden, waar ze niet op kunnen worden afgerekend (denk ik dan altijd) als het budget toch een beetje mocht tegenvallen, wat het altijd doet.

Maar gisteren, de dag voor de verkiezingen, kwam er nog een anonieme flyer in de bus om ons te laten kiezen voor de zittende burgermeester met als argumenten: die andere meneer woont niet eens in Sanvignes! En op zijn lijst, die pleit voor het laten leven van de democratie (wat volgens mij nou niet echt een logisch verkiezingsonderwerp is, gezien het feit dat er iets als democratie nodig is om überhaupt te gaan stemmen), staan 3 heren, de beoogd burgemeester incluis, samen met hun echtgenote (de drie dames gebruiken elk hun meisjesnaam). En nog een moeder en dochter (ook onder 2 namen)! Dus wat nou ‘democratie’ en variatie: die dames volgen braaf hun echtgenoten en hebben overduidelijk niets te zeggen, schande! Misleiding!

Dus was je dan misschien nog niet voor de één, dan ben je nu toch hopelijk wel tegen die ander. Ga stemmen, was het motto, en zorg voor 1 seul tour!

Dat is namelijk een ander aardig gegeven: verkiezingen zijn hier, indien nodig, verdeeld over 2 rondes: de eerste om uit te maken wie van de kandidaten er het meeste kans maken en een eventuele 2^e ronde om te bepalen wie er nou écht moet winnen. En laten we er dankbaar voor zijn, dat fenomeen heeft hier een aantal jaren terug de verkiezing van de extreem rechtse LePen tot president kunnen afwenden. Die kwam namelijk wel een beetje erg ver in de 1^e ronde, iedereen schrok, en hij verloor de 2^e ronde met overtuiging…

En dan het echte stemmen.

Om te zorgen dat iedereen kan stemmen doen ze dat hier op zondag: geen gedoe van geen tijd, of werktijden die slecht uitkomen.  Maar Gertie zit vandaag met Leon in Zuid-Frankrijk voor de Coup de France waar Leon met zijn team nog voor in de race is, en ik mocht dus 2 keer stemmen. Gertie was naar het politieburo geweest om een mandaat te tekenen in het bijzijn van een overheidsdienaar, om mij te machtigen. Daar hoefde ik niet bij te zijn overigens, noch een certificaat of identiteitsbewijs voor te overleggen… 

Dus ik naar het gemeentehuis, want je gaat niet zomaar ergens heen: op je stempas staat bij welk stemburo je mag stemmen, niet zoals in Nederland overal in je gemeente.

Binnen stond bij de ingang een tafel met stapels blauwe envelopjes en 2 stapeltjes met de 2 lijsten. Je mag 1 envelopje, 2 briefjes en dan, als je wilt, in een hokje met te kort gordijn, bepalen welke van de 2 lijsten je in het envelopje doet.  Voor de nieuwelingen zoals ik hangt er een imponerend affiche van “Hoe te stemmen” met  1 Do (doe 1 lijst in het envelopje) en zo’n 20 Don’ts: niet 2 lijsten, niet nul, niet vouwen, niet krassen, niet dichtplakken, niets erop schrijven, verkreukelen en zo verder. 

Je mag er dus mee een hokje in, er is zelfs een hokje voor rolstoelers bij, om in alle privacy te vouwen en daarna te proppen (want het is een miezerig klein envelopje, het A5-je kan er na 2 keer vouwen nét in).

Dan het hokje uit, die andere lijst laat je gewoon in het hokje liggen, en braaf in de rij en naar de stemtafel schuifelen.

Aan de stemtafel zitten  4 mensen, ernaast staat er nog 1 bij de stembus en aan de tafel haaks op de eerste zit een 6^e persoon. De rolverdeling is er als volgt:

Persoon 1 neemt je stemkaart in ontvangst, met een identiteitsbewijs, en geeft dat aan

Persoon 2; hij/ zij houdt jouw stemkaart en ID-bewijs vervolgens vast zodat persoon 1 jouw nummer kan roepen.

Persoon 6 (aan de andere tafel) roept ter controle je naam terug naar 1 en/of 2 en dan concludeert

Persoon 3 dat je mag stemmen en roept “Peut voter” (“kan/mag stemmen”, voor wie dat nog niet had gesnapt). Aan de tafel schuift je stemkaart met ID-bewijs van 2, via 3, door naar

Persoon 4 die een datumstempel in je stempas zet en zelf schuifel je verder naar

Persoon 5. Zij heeft wel 2 belangrijke taken en daar mag ze dan ook bij staan: door middel van een hendel opent zij de stembus, verifieert dat jouw envelop de opening is gepasseerd en roept dan “a voté” (als in “heeft gestemd”) en nu mag je door naar

Persoon 6, die de tijd tussen het roepen van je naam en het stemmen heeft gebruikt om je naam op te zoeken in een grote lijst. Daar legt zij een lineaaltje over je naam heen waarbij er een handige opening is die precies over het handtekeningvakje gaat: daar tekenen; niet ernaast, eronder of erboven: nee, DAAR tekenen en je blijft vanzelf binnen de lijntjes.

En toen mocht ik lekker nog een keer, want gemandateerd. Dat was door de politie dus netjes per formulier doorgegeven aan de gemeente, mijn mandaat werd vergeleken met hun exemplaar en het hele circus begon opnieuw, maar nu voor Gertie. Het was geweldig. Het halve dorp is er, praatjes over het weer en andere onzin, handje schudden met de burgermeester (die vriendelijk-streng toezicht hield) en met z’n allen net doen of we die stapel niet-gebruikte briefjes van zijn concurrent niet in de stemhokjes zagen liggen. En dat onder een niet-aflatend “peut voter!” en “a voté” als achtergrondmuziek en de komisch ernstige blik van de mevrouw die de stembus opendoet. Super.

En 2 stempels rijker, niet te vergeten. De stempelmevrouw was echter zo onder de indruk van onze status van Niet-Frans-Maar-Mag-Toch-Stemmen dat ze van pure schrik (of stil verzet tegen die Euro-nonsens, je weet maar nooit) de datum op de kop heeft gestempeld…

Ik hoop voor Gertie dat er een tweede ronde komt.

anijs, chocola en zon

Gisteren, op mijn verjaardag, was iedereen vrij. Thomas, Martijn en Leon hadden nog "vacances d'hiver" en Rienk had een vrije dag genomen. De weersvoorspellingen waren goed: zonnig, droog en een aangename 11 graden. Alle reden om dus eens een dagje er op uit te trekken. Omdat het mijn verjaardag was, mocht ik beslissen waar we naar toe zouden gaan. Het werd Flavigny-sur-Ozerain. Een klein Middeleeuws dorpje, waar al sinds 1591 anijssnoepjes worden gemaakt, en vlakbij de plek waar volgens de overlevering de beroemde Slag bij Alesia (veldslag tussen het Romeinse leger en het Gallische leger) plaats zou hebben gevonden. Op doordeweekse dagen kan de fabriek in Flavigny bezocht worden voor een rondleiding. Verder is één van mijn favoriete films, Chocolat (met Johnny Depp en Juliette Binoche), deels opgenomen in dit dorp. 

Dus 's ochtends naar de fabriek voor een rondleiding. Daar werd ons uitgelegd hoe van 1 klein anijszaadje zo'n klein rond snoepje wordt gemaakt en dat het 15 dagen duurt voordat het snoepje klaar is. In 1591 begonnen de monniken van de plaatselijke abdij met het maken van deze anijssnoepjes, hoewel ze toen nog niet als snoepgoed werden gezien, maar als hulpmiddel bij de voedselvertering. Inmiddels worden er in Flavigny op jaarbasis 250 miljoen van die kleine anijsballetjes gemaakt en worden ze over de hele wereld verkocht. De ovale doosjes waarin de anijssnoepjes worden verpakt zijn hier in Frankrijk erg bekend. Sinds kort zijn de anijssnoepjes ook weer te verkrijgen in een rechthoekig kartonnen doosje, vergelijkbaar met de doosjes waarin ze heel vroeger ook verkocht werden. Daarna natuurlijk naar het winkeltje om anijssnoepjes in verschillende smaken te kopen. 

het winkeltje "les Anis de Flavigny"

Tussen de middag hebben we lekker buiten zitten picknicken. Iets wat ik nog nooit eerder op m'n verjaardag heb gedaan. We zaten zalig in het zonnetje, aan de rand van het dorp. Na onze lunch hebben we een rondwandeling door het dorpje gemaakt. Een ontzettend leuk dorpje met veel smalle straatjes en aan iedere kant een 'stads'poort. Doel was natuurlijk ook het pand te zoeken dat model heeft gestaan voor de chocolaterie van Viane in de film Chocolat.

het pand met het halfovale raam is gebruikt als model voor de buitenkant van de chocolaterie van Viane in de film Chocolat. 

En natuurlijk keken we of we nog meer plekjes uit de film konden herkennen. Eigenlijk alleen het kerkplein en een paar panden daaromheen. Maar zoals zo vaak bij films het geval is, ziet de filmlocatie er in het echt kleiner uit dan op het scherm. 

Nadat we het dorp hadden bekeken, hebben we een prachtige wandeling rond Flavigny gemaakt.

Romeinse overblijfselen?

In de verte, op de heuvel: Flavigny

Tour de France, deel 1

Afgelopen weekend met Leon en de andere benjamins (jongens van 11 en 12 jaar) naar een Internationaal volleybaltoernooi in Ensisheim (vlakbij Mulhouse) geweest. Twee trainers/coaches, twee ouders(waaronder Gertie) en 12 kinderen in 2 minibusjes op weg naar de Elzas. Later kwamen nog vier ouders, die zaterdags vooral toerist hebben gespeeld in Colmar en zondags ook naar de wedstrijden hebben gekeken. 

Het toernooi in Ensisheim werd in twee sporthallen georganiseerd, in de oude hal en in de nieuwe, prachtig uitgevoerde sporthal. Maar net als overal in Frankrijk, was het weer erg koud in de sporthal. De organisatie had het verder prima voor elkaar. Er werd voor eten gezorgd: zaterdag tussen de middag 3 soorten pasta, zaterdagavond ham, aardappelsalade en wortelsalade en zondag tussen de middag couscous met groente en merguezworstjes. Zaterdagavond gingen alle teams met hun begeleiders naar de halve finale van de Europese Cup: Odintsovo (Rusland) tegen ASPTT Mulhouse in het prachtige Palais des Sports in Mulhouse. Beide teams speelden sterk, maar de Russinnen wisten net op de beslissende momenten te scoren en wonnen daarom de wedstrijd met 3-0 (setstanden 25-21, 25-21 en 25-23).

Mulhouse in het rood, Odintsovo in het wit 

Leon vormde, samen met Martin, de vaste basis van het team Saône-et-Loire 2, maar kon het gebrek aan ervaring van de overige teamleden niet goedmaken en helaas eindigden ze dan ook als laatste. Wel kregen ze nog een geweldig compliment van een mevrouw uit de Haut-Rhin (het departement waartoe Ensisheim behoort en waarvan de teams als 2e en 6e geëindigd zijn). Zij vertelde dat ze Saône-et-Loire 2 beide dagen had zien spelen en dat ze zondag een enorme ontwikkeling hadden laten zien en dat het zelfs een plezier was geweest om de laatste wedstrijd van de jongens te zien (een heel spannende, met een derde beslissende set, die ze helaas op het nippertje hebben verloren met 15-13). Helaas alle wedstrijden verloren en als laatste geëindigd, maar wel heel veel geleerd! 
Zondag aan het eind van de middag nog de medaille-uitreiking bijgewoond, waar de medailles uitgereikt werden door het damesteam van Mulhouse dat we zaterdagavond hadden zien spelen. Daarna in de minibusjes terug naar Sennecey (en wij vanaf daar nog terug naar Sanvignes les Mines). Een heel lang weekend vol volleybal.

Daar zitten we op de tribune. De teams van Saône-et-Loire zijn in hun blauwe trainingspakken duidelijk te herkennen.

Vanaf de nieuwe sporthal uitzicht op de bergen (met sneeuw!) van de Vogezen