Ook in het nieuwe jaar gaat het volleyballen door. Vorig weekend was weer een echt volleybalweekend. Zaterdagochtend een training in Sennecey voor Thomas. Zondagochtend al vroeg naar Chalon-sur-Saône, waar Thomas in het busje van Sennecey stapte om met zijn teamgenoten naar Parijs te gaan voor de vierde tour van de Coupe de France. Leon en ik bleven in Chalon want een goed uur later begon voor ons de Journée Jeunes. Omdat de afstanden tussen de clubs hier aardig groot zijn, worden er ieder volleybalseizoen 5 of 6 Journée Jeunes georganiseerd. Tussen ongeveer half 10 's ochtends en een uur of 3 's middags worden er dan wedstrijdjes tussen de verschillende teams georganiseerd. De Journée Jeunes begint steevast met een foto van alle deelnemers en coaches bij elkaar. Per leeftijdsgroep zijn er dan meestal 1 of 2 poules, waardoor ieder team een stuk of 6 wedstrijden speelt. Voor de leeftijdscategorie waartoe Leon behoort betekent dat 6 wedstrijden van 1 set (tot 25 punten). De finalewedstrijd van zo'n dag is twee sets (tot 25 punten elk) en bij een setstand van 1-1 wordt er nog een derde set (tot 15 punten) gespeeld. De pupilles kinderen tot een jaar of 9), die ik train en coach, spelen 1 tegen 1 en per wedstrijdje 1 set tot 15 punten. Op zo'n Journée Jeunes spelen zij soms wel 8 wedstrijdjes. Tussen de middag wordt er steevast gezamenlijk gepicknickt. Ieder heeft z'n eigen lunch mee en voor de begeleiders is er natuurlijk een bekertje Bourgondische wijn. 's Middags worden de poules opnieuw ingedeeld, naar aanleiding van de uitslagen van 's ochtends. Dat levert soms verrassende resultaten op. De dag wordt altijd afgesloten met het vermelden van de behaalde posities van ieder kind (bij de pupilles) en ieder team. Zondag werd het team van Leon (weer) tweede en ook 'mijn' pupilles hadden goed gespeeld. Eén van mijn pupilles is tot nu toe iedere Journée Jeunes als eerste geëindigd, zo ook deze keer, en de beide dames eindigden als tweede en vierde (van 10). Daarna zat de volleybaldag voor Leon en mij er op en konden we naar huis.
Thomas en zijn team waren niet op dreef en hebben in Parijs beide wedstrijden verloren. Dat betekent dat zij helaas niet verder deelnemen aan de Coupe de France.
Dit weekend weer een weekend vol volleybal. Niet voor Thomas, die heeft genoten van het feit dat hij weer eens de hele ochtend kon uitslapen, maar wel voor Leon. Gisterochtend een training van 2 uur als voorbereiding op de wedstrijden van de Coupe de France van vandaag. Het was gisteren gelukkig geweldig weer, niet te koud en midden op de ochtend begon de zon te schijnen. Ik heb dus weer een prachtige wandeling gemaakt. Gestart in Laïves, een prachtig dorpje vlakbij Sennecey-le-Grand, heb ik een rondje gelopen waarbij ik weer langs de Eglise St. Martin langs kwam (zie de blog van 11 november 2013). Nu kwam ik alleen van de andere kant. En wat was ik blij met mijn nieuwe wandelstokken, want het pad naar de Eglise St. Martin toe was erg modderig en steil. Omhoog ging nog wel, maar daarna het andere pad naar beneden... Dat was zo mogelijk nog steiler en gladder. Gelukkig had ik extra grip door de wandelstokken. Maar heel tevreden want de 6,5 km, die de route volgens het wandelboekje is, in één uur en 20 minuten afgelegd.
Vandaag met Leon naar Sennecey geweest voor de wedstrijden. Oh en wat maakten die jongens het spannend bij de eerste wedstrijd tegen een team uit Lyon. Ze stonden vrijwel direct op achterstand. En niet zo'n kleine achterstand ook. Op een bepaald moment stonden ze wel 10 punten achter. Uiteindelijk lukte ze het om de eerste set met 26-24 te winnen. De tweede set wonnen ze ook. En heel wat gemakkelijker dan de 1e set. Na de lunch speelden ze de tweede wedstrijd tegen een team uit Parijs. Dat team was toch echt een beetje beter, dus die wedstrijd werd verloren met 2-0. Het zou dus van de laatste wedstrijd, tussen de teams uit Lyon en Parijs, afhangen of het team van Leon nog weer een ronde verder kon in de Coupe de France of niet. En het Parijse team won nogmaals met 2-0, wat betekende dat het team uit Lyon 2 wedstrijden had verloren. Zij gaan niet verder en het team van Leon wel. Volgende tour van de Coupe de France in maart. Ik ben benieuwd waar ze dan naar toe moeten.
zondag 19 januari 2014
woensdag 18 december 2013
Marché de Noël Sanvignes
Voorgaande twee jaren ben ik even op de kerstmarkt geweest. Het eerste jaar was het meer uit nieuwsgierigheid. We kwamen terug van iets (ik weet niet meer wat) en zagen de enorme drukte in het dorp. Ik ben midden in het dorp uitgestapt omdat ik dan wel eens wilde zien wat de Marché de Noël in ons kleine dorpje voorstelde. Ik was in 10 minuten de hele Kerstmarkt over en heb me vooral verwonderd over de inhoud van de stands: etenswaren, drank (vooral wijn), zelfgemaakt handwerk (genaaide of gebreide producten, quilts, voorwerpen van gevlochten riet of hout) en een of twee standjes met tasjes, portemonnees en sieraden. Onze tweede Kerst hier, moest Rienk op zondagochtend met de Harmonie spelen op de Kerstmarkt. Dat is traditie. Dus daar even gekeken en inmiddels kwam ik natuurlijk hier en daar een bekende tegen waar even een praatje mee gemaakt moest worden.
Dit jaar was ik zo goed als de hele zaterdag op de Kerstmarkt te vinden. Sinds februari van dit jaar ben ik vice-présidente van het Comité de Jumelage (de club die zich met de zustersteden Eisenberg (Duitsland) en Baldock (Engeland) bezighoudt). Het Comité de Jumelage heeft altijd een standje op de Marché de Noël. Ook zusterstad Eisenberg komt altijd naar de kerstmarkt van Sanvignes, nadat Sanvignes begin december al op de kerstmarkt van Eisenberg is geweest. Dat ik met opgroeiende kinderen die altijd in het weekend sporten niet mee kan helpen op de kerstmarkt in Eisenberg wordt me gauw vergeven, maar nu met zo'n "thuiswedstrijd" kom ik er natuurlijk niet onderuit. Dus zaterdag was ik van de partij. Het Comité de Jumelage verkoopt crèpes op de kerstmarkt om de kas een beetje te spekken... Alhoewel, een groot deel van de winst wordt direct weer opgegeten, want als de Duitsers uit Eisenberg op de avond voor de kerstmarkt aankomen, moet er natuurlijk wel wat gegeten worden. Als goed gastheer nemen de gastgezinnen hun Duitse bezoekers mee naar het restaurant waar voor de hele groep is geboekt. De maaltijd voor de Duitse gasten is voor rekening van het Comité de Jumelage, terwijl de gastgezinnen hun eigen maaltijd afrekenen. Ook zondags na afloop van de kerstmarkt wordt er een diner geregeld (via een traiteur) voor de Duitse gasten, hun gastgezinnen en iedereen die geholpen heeft op de kerstmarkt. En natuurlijk zijn de kosten voor het Comité de Jumelage. Lood om oud ijzer dus, maar ach, het is gezellig en eten is belangrijk (voor de Fransen). Dus zaterdag was ik in de stand van het Comité de Jumelage om crèpes te bakken, want dat is een echte vrouwenaangelegenheid. We zijn bij het comité lekker traditioneel: de mannen bouwen de stand op en af en doen het sjouwwerk, de vrouwen bakken de crèpes. Echte Franse crèpes zijn heel groot en flinterdun. Ze worden gebakken op een grote ronde gietijzeren plaat. Daar giet je wat beslag op en met een 'rondelle', twee kleine ronde houtjes in de vorm van een T, spreid je het beslag uit over de bakplaat, waarbij je crèpe het liefst even groot wordt als de bakplaat. Als je te hard duwt met de rondelle krijg je gaten in je crèpe en als je de rondelle niet snel genoeg beweegt, wordt je crèpe niet groot genoeg en dus ook te dik. Je draait ze om met een heel lange, dunne spatel. Het liefst een metalen, want die zijn dunner dan de houten spatels. Je moet er even wat gevoel voor krijgen, maar daarna lukt het meestal wel. En zo erg is het niet als er wat crèpes mislukken. Die worden uitgedeeld aan de Duitse vrienden in de stand van Eisenberg. Zij verkopen echte Duitse bratwurst in hun stand en zijn daarmee erg populair. Ieder jaar nemen ze meer worsten mee, dit jaar maar liefst 1000, en ieder jaar zijn ze voor het eind van de kerstmarkt uitverkocht.
Rienk gaf zondagochtend acte de présence op de Kerstmarkt: de jaarlijkse aubade met de Harmonie.
 |
| De voorste crèpe is door mij gemaakt (en eigenlijk nog net een beetje te klein) |
 |
| En net zoals vorig jaar speelde Rienk op zondagochtend met de Harmonie op de Kertmarkt. Je ziet Rienk (met fluit) net boven de linkerschouder van de dirigent |
maandag 9 december 2013
Weekend?
Weekend? Wat is dat ook alweer? Sinds Thomas en Leon elk met een team van Sennecey-le-Grand meedoen aan de Coupe de France schiet mijn weekend er regelmatig bij in. Gelukkig kan ik nu het 'gemiste' weekend door de week in kleine beetjes inhalen.
Zaterdagochtend weer een training voor Leon in Sennecey-le-Grand, waar Sep en ik dus weer lekker gewandeld hebben. Alhoewel lekker... echt ontspannend was het niet, althans het deel door het bos. In het bos liepen ook jagers rond, dus Sep bleef aan de lijn en kon pas toen we het bos uit waren even los. Zaterdagmiddag snel brownies gebakken, want het is gewoonte dat ouders die mee gaan te supporteren naar de wedstrijden van de Coupe de France iets lekkers (bij voorkeur zelfgebakken) meenemen. Daarna snel met Sep naar de hondencursus. Na de hondencursus snel omkleden, opdrachten geven aan Thomas en Leon en dan naar La Trèche, het multifunctioneel centrum hier in het dorp. Daar was namelijk de jaarlijkse voorspeelavond van de muziekschool. Zowel Rienk als Martijn moesten daar spelen. Martijn op de piano en de dwarsfluit, Rienk alleen op de dwarsfluit. Gelukkig waren zij beide voor de pauze aan de beurt en kon ik in de pauze, nadat deze en gene nog even begroet was, gauw terug naar huis om de pizza's te maken, waarvoor Thomas al de voorbereidingen had getroffen.
Zondag al om 7.05 uur in de auto gestapt. Leon en zijn team moesten wedstrijden voor de coupe de France spelen in Boëge (Haute-Savoie). Naast Annemasse, zeggen de Fransen dan. Eeeh, waar? Annemasse, dat zegt de gemiddelde Nederlander natuurlijk weinig. Maar Annemasse is een Franse stad die zo ongeveer tegen Genève aan ligt, alleen de grens ligt er tussen. Maar goed, die grote stad Genève is niet Frans, dus die noemen ze niet als locatiebepaler. Enfin, lekker lang onderweg en daarna in een ijskoude sporthal aangekomen. Gelukkig scheen het zonnetje lekker, dus hebben de supporterende ouders een lekkere wandeling gemaakt door het dorp. Helaas lag er minder sneeuw dan voor deze tijd van het jaar gebruikelijk is.
Leon en zijn team hebben de eerste wedstrijd met 2-1 verloren. De tegenstander was erg goed en helaas was het team van Leon niet optimaal in vorm. De tweede wedstrijd (die pas om 15.00 uur begon) hebben ze met 2-1 gewonnen. Ook daar lukte het de spelers niet echt om optimaal te spelen en nadat de eerste set was verloren met 25-14 werd het echt spannend. Ze moesten de tweede set winnen om nog een kans te hebben om door te gaan naar de volgende ronde. Mede dankzij de supporterende ouders wisten ze de stemming er in te houden en wonnen ze de tweede set met 25-22. De derde set ging de score gelijk op en zaten de ouders aan de kant het te besterven van de zenuwen, zo spannend was het. Gelukkig hebben ze de derde set nipt gewonnen met 17-15. Nu nog even afwachten hoe de teams uit de andere poules hebben gespeeld en of ze met de score van gisteren voldoende punten hebben gehaald om door te gaan naar de volgende ronde.
Voor Leon en mij dus een erg lange dag. Iets voor zessen vertrokken we uit Boëge. Onderweg nog snel even ergens iets gegeten en om half tien 's avonds waren Leon en ik weer thuis. Volgend weekend mag Thomas...
Zaterdagochtend weer een training voor Leon in Sennecey-le-Grand, waar Sep en ik dus weer lekker gewandeld hebben. Alhoewel lekker... echt ontspannend was het niet, althans het deel door het bos. In het bos liepen ook jagers rond, dus Sep bleef aan de lijn en kon pas toen we het bos uit waren even los. Zaterdagmiddag snel brownies gebakken, want het is gewoonte dat ouders die mee gaan te supporteren naar de wedstrijden van de Coupe de France iets lekkers (bij voorkeur zelfgebakken) meenemen. Daarna snel met Sep naar de hondencursus. Na de hondencursus snel omkleden, opdrachten geven aan Thomas en Leon en dan naar La Trèche, het multifunctioneel centrum hier in het dorp. Daar was namelijk de jaarlijkse voorspeelavond van de muziekschool. Zowel Rienk als Martijn moesten daar spelen. Martijn op de piano en de dwarsfluit, Rienk alleen op de dwarsfluit. Gelukkig waren zij beide voor de pauze aan de beurt en kon ik in de pauze, nadat deze en gene nog even begroet was, gauw terug naar huis om de pizza's te maken, waarvoor Thomas al de voorbereidingen had getroffen.
Zondag al om 7.05 uur in de auto gestapt. Leon en zijn team moesten wedstrijden voor de coupe de France spelen in Boëge (Haute-Savoie). Naast Annemasse, zeggen de Fransen dan. Eeeh, waar? Annemasse, dat zegt de gemiddelde Nederlander natuurlijk weinig. Maar Annemasse is een Franse stad die zo ongeveer tegen Genève aan ligt, alleen de grens ligt er tussen. Maar goed, die grote stad Genève is niet Frans, dus die noemen ze niet als locatiebepaler. Enfin, lekker lang onderweg en daarna in een ijskoude sporthal aangekomen. Gelukkig scheen het zonnetje lekker, dus hebben de supporterende ouders een lekkere wandeling gemaakt door het dorp. Helaas lag er minder sneeuw dan voor deze tijd van het jaar gebruikelijk is.
 |
| Boëge (74) |
 |
| v.l.n.r. Martin, Etienne, Leon, Marco, Nathan, Benoit, Philippe (trainer/coach) en Nicolas |
woensdag 27 november 2013
Een kwestie van harmonie: van mosselen en anjers.
Wat is, in het Frans, een:
1. table avec tiroirs servant à écrire, pièce où
est située cette table
2. par extension lieu de travail des employés aux écritures
3. service chargé d'une fonction spécifique
4. ensemble des membres d'une association, d'un syndicat, d'une assemblée, élus pour diriger les débats, coordonner les activités
2. par extension lieu de travail des employés aux écritures
3. service chargé d'une fonction spécifique
4. ensemble des membres d'une association, d'un syndicat, d'une assemblée, élus pour diriger les débats, coordonner les activités
Dat heet hier allemaal een bureau. Dus het ding
waar je achter zit, maar ook de kamer waar het zich in bevindt en dat is hier in huis reden voor enige ergernis. Ik haal dat namelijk door elkaar als ik in het
nederlands vertel wat ik gedaan heb. Dan zeg ik dingen als “ik zat in mijn bureau
en …. “ waarop de rest van de goegemeente of iets zegt in de zin van “in
welke la” of direkt roept “nee, Kantoor!”
En om de verwarring nog iets groter te
maken: sinds begin september maak ik deel uit van het Conseil
d’Administration van onze harmonie, maar binnen die CA ben ik nu lid van het
het bureau (definitie nummer 4), ook wel het dagelijks bestuur. Toen er
namelijk besloten moest worden wie er welke functie zou gaan krijgen, bood onze
buurvrouw Claire zich aan als secretaris. Onderweg naar deze bewuste
vergadering had ze blij aan me verteld hoe het haar nét voor het eerst gelukt
was om een e-mail met bijlage te versturen....
Dus ze was blij om te horen dat ik,
als zij zich aan zou melden als secretaris, wel de onderknuppel (secrétaire-adjoint)
wilde zijn. En aangezien er niemand anders was die deze functies ambieerde werden
we unaniem verkozen.
En vrijwel meteen konden wij ons storten
op het fenomeen Moules-Frites. Het seizoen van de harmonie kent namelijk zo
zijn vaste punten en het eerste is altijd in oktober: moules-frites. Aanvankelijk
had ik begrepen dat dit inhield dat wij mosselen en friet klaarmaken en dat
anderen komen om dat weer op te eten. Nou... ja en nee. Ten eerste is het
organisatorisch niet eenvoudig om voor 120 man mosselen klaar te maken, frieten
idem, en daarbij moet er muziek, uiteraard drank en weet-ik-veel-wat-nog-meer
worden geregeld. Want ze (de gasten) komen om 12 uur, eerst een borrel,
dan aan tafel en dan moeten de frieten en de mosselen aangesleept worden
(kinderarbeid bij uitstek) tot iedereen er méér dan vol van is. Dan kaas en een
stukkie appeltaart en koffie. En dan… willen ze dansen!
Nou ben ik niet zo van de mosselen, de rest lust ik best maar het laatste wat ik na al dat eten zou willen is direkt
aansluitend gaan dansen! Zo niet de Fransen: de laatsten gingen om 7 uur ’s
avonds pas weg, we hebben de allerlaatste zelfs van het podium af moeten trekken omdat
ie met z’n zatte hoofd de microfoon had gevonden en bezig was a capella een
franse evergreen te kwelen.
En
hoe zit het dan met die anjers?
Nou, die horen (blijkbaar) bij Ste Cécile. Dat
is de beschermheilige van de muzikanten en haar dag is 11 november. Nu is dat
ook de dag van de wapenstilstand van de oorlog van 1914-18 en dat maakt die dag hier een beetje
vreemd: ’s
ochtends is er eerst défilé:
U
ziet het goed, ondergetekende was de klos met de vaandel. Ik hoopte er vanaf te komen met:
die vaste moppies muziek van jullie, die ken ik niet en die partituur is te klein (ik word ook
ouder) om, geklemd op je pols, al lopend te lezen en te spelen. Niet getreurd:
la bannière moet ook nog gedragen. Stik, daar sta je dan!
Na
de plichtplegingen en toespraken is er een Vin d’Honneur in het gemeentehuis en dan: banquet
bij de Harmonie. Ook dit banquet hoort bij de jaarlijkse ‘verplichte nummers’
van de harmonie en dus moest dat ook in allerijl worden georganiseerd.
Overigens een stuk makkelijker dan de moules-frites, want voor een écht banquet
huur je gewoon een échte cateraar in. De
burgermeester komt ook, verschillende notabelen en andere semi-muziekvrienden
mogen komen, naast alle muzikanten. Dus een gang of zeven, apéro’s en wijn tot
je er scheel van ziet en weer vooral veel muziek. Rustig de tijd nemen tussen
de gangen door en zo begonnen we voorzichtig om 1 uur ’s middags en gingen door
tot laat. Hoe laat weet ik niet, ik was het om half zeven écht zat en kon geen
accordeonmuziek meer horen. Neemt niet weg dat de meeste oud-gedienden er toen nog
vrolijk op los dansten! Allemaal versierd met een anjertje, want dat hoort
erbij: er zijn mandjes met anjers (rood of geel) en speldjes: betaal wat je
wilt en pak een anjer. Leverde, tot mijn verbazing, zo 100 euro op voor de
harmonie…
Weer een hoop ervaringen rijker en één illusie armer: de
“trou bourguignon” klinkt spannend maar is niet meer dan een klontje cassis-ijs
met een scheut drank. Ça fait digérer! Ja ja, ieder excuus om weer wat anders alcoholisch te schenken gebruiken we graag, zal je bedoelen.
Fietsen in Frankrijk
Fietsen in Frankrijk is een avontuur. Althans bij ons in de buurt.
Bij ons in en om het dorp kom je weinig mensen op de fiets tegen. Daarvoor
is een aantal redenen te noemen. Allereerst zijn er heuvels. De
heuvel af gaat mooi op de fiets, maar is tegelijkertijd erg spannend.
Je haalt hier zo maar 40 km per uur. Er zijn bovendien nauwelijks
fietspaden, dus je fietst op de weg. En die is meestal niet zo mooi
glad en vlak als in Nederland. Dus terwijl je met ongeveer 40 km per
uur naar beneden zoeft, moet je goed opletten dat je de kuilen en
andere ongeregeldheden ontwijkt. En na de mooie afdaling volgt
ongetwijfeld weer een fikse klim. En zelfs op een fiets met 24
versnellingen is dat niet fijn voor de doorsnee fietser.
Bij ons in het dorp heb je een actieve fietsclub waar mensen fietsen op een racefiets. Waar ze trainen weet ik niet, maar toch echt niet op de openbare weg. En in het weekend zijn de mountainbikers op pad. Maar die fietsen (ook) niet op de gewone weg. Die rijden, met de fiets in of op de auto, naar een natuurgebied en fietsen daar hun rondje. Over zand- en grindpaden, over hele steile hellingen en boomwortels, 't maakt allemaal niet uit. Thuis spoel je de troep weer van jezelf en je fiets af en als je geluk hebt kan dat ter plekke. Da's weer een ander soort fietser.
Als ik dan eens weer een keertje naar Gueugnon ga (om lekkere Nederlandse boerenkaas te kopen bij Suus en Paula van Fromage Artisanal Hollandais) of in Sennecey ben (omdat Thomas en/of Leon er moet trainen) zie ik daar regelmatig mensen op de fiets een boodschapje doen. Of misschien gewoon een ommetje maken op de fiets. Beide stadjes zijn vrij vlak en kennen niet veel heuvels. Rondom Gueugnon zijn heuvels zat, een erg mooie omgeving trouwens, maar de stad zelf ligt kennelijk net op een kleine vlakte. In Sennecey-le-Grand is het helemaal wat vlakker. Sennecey ligt in het dal van de Saône en de Grosne. Stadje en directe omgeving kennen zelf weinig hoogteverschillen, met uitzondering van de heuvel waarop de Eglise St. Martin de Laïves staat (zie een van de vorige blogs). En dus wordt er wel gefietst. Dat zet mij dan weer aan het denken: zal ik ook eens vaker de fiets pakken? Maar het zijn de heuvels hier die me ontmoedigen. Hier naar boven in het dorp fietsen is als van Sneek naar IJlst fietsen met windkracht 10 tegen. En als je dan toch al halverwege afstapt en verder loopt....... Dus mijn fiets staat te roesten in de schuur en ik pak de auto of ik loop.
Bij ons in het dorp heb je een actieve fietsclub waar mensen fietsen op een racefiets. Waar ze trainen weet ik niet, maar toch echt niet op de openbare weg. En in het weekend zijn de mountainbikers op pad. Maar die fietsen (ook) niet op de gewone weg. Die rijden, met de fiets in of op de auto, naar een natuurgebied en fietsen daar hun rondje. Over zand- en grindpaden, over hele steile hellingen en boomwortels, 't maakt allemaal niet uit. Thuis spoel je de troep weer van jezelf en je fiets af en als je geluk hebt kan dat ter plekke. Da's weer een ander soort fietser.
Als ik dan eens weer een keertje naar Gueugnon ga (om lekkere Nederlandse boerenkaas te kopen bij Suus en Paula van Fromage Artisanal Hollandais) of in Sennecey ben (omdat Thomas en/of Leon er moet trainen) zie ik daar regelmatig mensen op de fiets een boodschapje doen. Of misschien gewoon een ommetje maken op de fiets. Beide stadjes zijn vrij vlak en kennen niet veel heuvels. Rondom Gueugnon zijn heuvels zat, een erg mooie omgeving trouwens, maar de stad zelf ligt kennelijk net op een kleine vlakte. In Sennecey-le-Grand is het helemaal wat vlakker. Sennecey ligt in het dal van de Saône en de Grosne. Stadje en directe omgeving kennen zelf weinig hoogteverschillen, met uitzondering van de heuvel waarop de Eglise St. Martin de Laïves staat (zie een van de vorige blogs). En dus wordt er wel gefietst. Dat zet mij dan weer aan het denken: zal ik ook eens vaker de fiets pakken? Maar het zijn de heuvels hier die me ontmoedigen. Hier naar boven in het dorp fietsen is als van Sneek naar IJlst fietsen met windkracht 10 tegen. En als je dan toch al halverwege afstapt en verder loopt....... Dus mijn fiets staat te roesten in de schuur en ik pak de auto of ik loop.
Leon in de Coupe de France
Zondag 10 november had Leon de tweede ronde van de Coupe de France, de volleybalwedstrijd waar hij met een team van Sennecey-le-Grand aan deelneemt. De Coupe de France vindt plaats in 7 rondes waarbij er telkens een team is dat afvalt. De eerste ronde had het team van Leon beide wedstrijden gewonnen. De tweede ronde vond plaats in Lyon. Alle spelers zijn met een busje van de club naar Lyon vertrokken en een uurtje later vertrok de groep supporters, bestaande uit enkele ouders, in 2 auto's. Leon is één van de jongste spelers van het team en staat dus nog niet in de basis. In de eerste wedstrijd tegen ASUL (Lyon) begon het team goed. Bij een stand van 19-12 voor Sennecey mocht Leon het veld in. Met een paar goed geplaatste prikballetjes en een uitstekende smash scoorde hij nog een paar punten voor z'n team. De eerste set werd gewonnen met 25-16. Leon mocht de 2e set in de basis beginnen, maar werd na een paar slecht opgevangen ballen ingewisseld. De 2e set won het team van Sennecey ook met 25-16. Daarna was er even tijd om de meegebrachte lunch op te eten.
De tweede wedstrijd werd gespeeld tegen Chaumont. De jongens in dit team waren wat groter dan de jongens van Sennecey. Leon mocht weer in de basis beginnen, maar werd al gauw ingewisseld. De jongens van Chaumont speelden technisch niet mooi en soms zelfs slecht. Daar werd helaas niet voor afgefloten door de scheidsrechter, terwijl er soms echt technische fouten werden gemaakt. Maar ze speelden goed samen en smashten hard in de hoeken van het veld. Dit kostte de jongens van Sennecey punten en voor het eerst in dit seizoen van de Coupe de France stonden ze op achterstand. Langzaam weet Sennecey de achterstand weg te werken en daarna gaat het heel lang gelijk op. Maar de jongens hebben het zwaar en Chaumont wint met 25-23. In de tweede set wordt het basisteam ingezet en gaan ze er vol tegenaan. Hoewel Sennecey regelmatig weet te scoren, lukt het ze niet een voorsprong op te bouwen. Ook nu laten ze technisch goed volleybal zien (in tegenstelling tot de tegenstander), maar hier en daar laten ze steken vallen. Chaumont staat met 24-19 voor als Sennecey de opslag krijgt. Dankzij de goede service van Nicholas komen ze gelijk te staan op 24-24. Daarna gaat de opslag nog wat heen en weer, maar uiteindelijk wint Chaumont de tweede set ook. Nu met een stand van 27-25. Eén wedstrijd gewonnen en één verloren dus voor Sennecey. Geen volledige overwinning zoals in de eerste ronde, maar zelfs met deze uitslag zijn ze nog wel door naar de 3e ronde.
De tweede wedstrijd werd gespeeld tegen Chaumont. De jongens in dit team waren wat groter dan de jongens van Sennecey. Leon mocht weer in de basis beginnen, maar werd al gauw ingewisseld. De jongens van Chaumont speelden technisch niet mooi en soms zelfs slecht. Daar werd helaas niet voor afgefloten door de scheidsrechter, terwijl er soms echt technische fouten werden gemaakt. Maar ze speelden goed samen en smashten hard in de hoeken van het veld. Dit kostte de jongens van Sennecey punten en voor het eerst in dit seizoen van de Coupe de France stonden ze op achterstand. Langzaam weet Sennecey de achterstand weg te werken en daarna gaat het heel lang gelijk op. Maar de jongens hebben het zwaar en Chaumont wint met 25-23. In de tweede set wordt het basisteam ingezet en gaan ze er vol tegenaan. Hoewel Sennecey regelmatig weet te scoren, lukt het ze niet een voorsprong op te bouwen. Ook nu laten ze technisch goed volleybal zien (in tegenstelling tot de tegenstander), maar hier en daar laten ze steken vallen. Chaumont staat met 24-19 voor als Sennecey de opslag krijgt. Dankzij de goede service van Nicholas komen ze gelijk te staan op 24-24. Daarna gaat de opslag nog wat heen en weer, maar uiteindelijk wint Chaumont de tweede set ook. Nu met een stand van 27-25. Eén wedstrijd gewonnen en één verloren dus voor Sennecey. Geen volledige overwinning zoals in de eerste ronde, maar zelfs met deze uitslag zijn ze nog wel door naar de 3e ronde.
maandag 11 november 2013
Circuit des eglises Romanes
Afgelopen zaterdag moesten Thomas en Leon weer trainen in Sennecey-le-Grand. Ik kon dus gebruik gaan maken van de wandelkaart en het wandelboekje dat ik van de omgeving daar had gekocht. Terwijl Thomas en Leon hard aan het trainen waren, heb ik heerlijk gewandeld met Sep. Ik had besloten te beginnen met de wandeling "Circuit des eglises Romanes", een korte wandeling van 5 kilometer, maar die ik met een kleine aanpassing vanaf de sporthal zou kunnen lopen. De wandeling voerde langs 2 Romaanse kerken, waarvan 1 heel goed zichtbaar is vanaf de autosnelweg A6 (de Route Soleil). Vanaf de sporthal liep ik richting St. Julien, een weggetje dat ik regelmatig met de auto rijd als ik vanaf de sporthal even naar de supermarkt ga. Nu deed ik het lopend en dan zie je toch heel veel meer. Ik was dus al regelmatig langs de Romaanse kerk van St. Julien gekomen, maar heel veel details waren me nog nooit opgevallen.
Daarna verder gelopen richting Ruffey. Vlak voordat we onder de A6 door gingen hadden we beide Romaanse kerken even samen in beeld.
Sep vond het wat eng om onder de A6 door te lopen omdat het nogal echoode in het tunneltje onder de A6 door. Voordat we bij Ruffey waren moesten we rechtsaf, een pad tussen de wijngaarden door. Het zag er prachtig uit, de wijnranken die soms nog groen zijn, maar ook geel en oranje en soms zelfs rood kleurden. Jammer was het continue gezoem van het verkeer op de A6 dat heel goed te horen was. Even later gingen de wijnvelden over in bos. Sep dartelde hier vrolijk rond en genoot zichtbaar. Overal vond ie weer een plekje waar het zalig rook of een gaatje in de struiken waar hij tussendoor kon. Nadat het weggetje was overgegaan in een nogal stenig pad, kwamen we bij de Eglise St. Martin de Laïves uit, de andere Romaanse kerk waarnaar deze wandelroute is genoemd.
Ik vond de kerk van St. Julien wat charmanter dan de St. Martin de Laïves, maar dat komt wellicht doordat de kerk van St. Julien in een dorpje staat en er omringd was door bomen in mooie herfstkleuren en charmante details zoals een oude waterput. Sep vond de St. Martin de Laïves leuker, want daar kon hij lekker los lopen en tussen de struiken door struinen.
Daarna terug gelopen naar de sporthal waar de auto geparkeerd stond en waar we op Thomas en Leon hebben gewacht.
 |
| De Romaanse kerk van St. Julien |
 |
| Rechts de toren van de kerk van St. Julien en links in de verte de St. Martin de Laïves |
Sep vond het wat eng om onder de A6 door te lopen omdat het nogal echoode in het tunneltje onder de A6 door. Voordat we bij Ruffey waren moesten we rechtsaf, een pad tussen de wijngaarden door. Het zag er prachtig uit, de wijnranken die soms nog groen zijn, maar ook geel en oranje en soms zelfs rood kleurden. Jammer was het continue gezoem van het verkeer op de A6 dat heel goed te horen was. Even later gingen de wijnvelden over in bos. Sep dartelde hier vrolijk rond en genoot zichtbaar. Overal vond ie weer een plekje waar het zalig rook of een gaatje in de struiken waar hij tussendoor kon. Nadat het weggetje was overgegaan in een nogal stenig pad, kwamen we bij de Eglise St. Martin de Laïves uit, de andere Romaanse kerk waarnaar deze wandelroute is genoemd.
 |
| Eglise St. Martin de Laïves |
 |
| Sep |
Abonneren op:
Posts (Atom)