Olympische Spelen

De afdeling Sport van het departement Saône-et-Loire organiseert jaarlijks een 'olympische sportdag' voor de laatste twee klassen van het basisonderwijs en de eerste twee klassen van het voortgezet onderwijs. Ieder jaar in een andere gemeente. Dit jaar viel de beurt aan twee kleine gemeenten: Sanvignes les Mines en St. Berain-sous-Sanvignes. Donderdag waren de basisscholen aan de beurt. Op het terrein van het zwembad waren heuse Olympische Spelen georganiseerd. Ieder team van de scholen werd genoemd naar een stad waar recent Olympische Spelen waren georganiseerd. 

Er werd van alles gedaan: behendigheidsspelletjes met tennisracket en bal, badminton, schermen, behendigheidsspellen met de voetbal, sumo-worstelen, een behendigheidsparcours fietsen, waterpolo, boogschieten, zaklopen, touwtrekken etc. Omdat bij de echte Olympische Spelen ook de Paralympische spelen horen, deden alle teams ook nog een behendigheidsparcours in een rolstoel. De afsluiting was een minitriathlon door 3 deelnemers van alle teams. Er werd begonnen met 50 meter zwemmen, daarna een rondje fietsen en als laatste hetzelfde rondje hardlopen. Het team waar Leon in zat is als derde geëindigd, vooral met dank aan Dorian die zo snel fietste dat hij de 6e, 5e en 4e fietser had ingehaald. De eerste twee lopers waren echter zo ver voor Leon gestart dat inhalen niet meer mogelijk was. Maar Leon rende voor zijn leven, liet zich niet meer inhalen en hield die 3e positie vast. Ondanks een paar druppen regen en een paar flinke windvlagen hadden we overwegend zon, echt sportweer.

het waterpolo, met op de achtergrond het zwembadterrein waar de overige activiteiten plaatsvonden

Een dag later was het de beurt aan de eerste twee klassen van het collège en dus mocht Martijn laten zien wat hij kon. Voor het collège was gekozen voor de sporthal en sportterreinen, naast het collège, als locatie. Dat betekende dat de waterspelen afvielen. In plaats daarvan waren er rugby, wandklimmen, kinball, basketball en een gymnastiekparcours naast de andere activiteiten. Alle activiteiten startten met een korte uitleg van het spel of de activiteit. Bij het collège eindigde de dag met een biathlon (rennen en kruisboogschieten) door 4 (2 jongens en 2 meisjes) deelnemers van ieder team. Martijn mocht zijn teamleden aanmoedigen tijdens de succesvolle biathlon; het team van Martijn eindigde als eerste! 
Beide jongens hadden een geslaagde sportdag.

uitleg over rugby en het aanleren van de basistechnieken

Voor alle deelnemers was er een t-shirt

Een ongeluk komt nooit alleen...

Na een heerlijk familieweekend in Zandvoort begon maandag 10 juni de gewone werkweek weer. Nietsvermoedend begonnen wij de dag, maar al gauw  kwam de eerste teleurstelling. De Espace had besloten dat bijna 2000 kilometer in één weekend wel genoeg was en weigerde maandagochtend te starten. Dus lopend naar collège en school met als gevolg dat ze alledrie te laat kwamen. Gelukkig leverde dat (deze keer) geen straf op. Daarna de garage gebeld. De eigenaar kwam om te proberen of het hem lukte de Espace bij huis weer aan de praat te krijgen. Helaas. Dus later op de ochtend kwam er een dépanneur met z'n vrachtwagentje om de Espace er op te slepen en naar de garage te brengen. Later in de week kwam de diagnose: de motor van de Espace was zo goed als dood. Vervanging van de motor of een andere auto waren de enige oplossingen. 

Donderdagavond hebben we zoals altijd voor het slapengaan de katten (Domino en Paquerette) een beetje blikvoer gegeven terwijl wij een rondje liepen met Sep (de hond). Omdat het nu echt lente- dan wel zomerweer was stond het bijkeukenraampje open, zodat de katten in en uit konden lopen. Vrijdagochtend zat Domino al te wachten op z'n voer, maar van Paquerette geen spoor te bekennen. Nu geeft Paquerette niet zo veel om blikvoer, dus die zou vast later komen. Niet dus. De hele dag geen Paquerette gezien. Ook 's avonds niet. Een week eerder was Domino al een hele dag weggeweest en 's avonds laat teruggekomen met allerlei verwondingen, vast van een vechtpartij. Maar Paquerette kwam niet terug. 

Ondertussen moesten er natuurlijk allerlei beslissingen genomen worden over de Espace. Nieuwe motor of andere auto. Uiteindelijk besloten om te gaan zoeken naar een andere auto. Maar daarvoor hadden we maar weinig tijd, want begin juli gaan we al op vakantie. En dan moet die andere auto er natuurlijk wel zijn. Gelukkig zijn we gauw geslaagd voor een andere, nieuwere, auto en kunnen we in de tussentijd gebruik maken van een leenauto van de garage.

Op zondag was Paquerette nog niet terug en dus hebben we briefjes rondgebracht in de buurt en bij de winkels in het dorp opgehangen. Ondertussen genoten we van Domino die even aanhankelijk was als altijd, maar ons wel even deed schrikken. We hadden ook Domino na het gebruikelijke ochtendritueel de hele zondagochtend niet meer gezien. Later op de dag ontdekten we gelukkig zijn schuilplaats. Hij lag heerlijk te slapen in een bijna lege lade van het ladenblok onder het bed van Martijn. Tussen het matras en het ladenblok was een kleine open ruimte van een centimeter of 10 waar Domino net de la in kon kruipen. Daar lag hij heerlijk te slapen. Ook maandagochtend heeft Domino in de la doorgebracht, terwijl hij de middag op de bank en de stoel heeft doorgebracht. Nu was het maandag ook te warm om buiten te zijn... Pas 's avonds ging Domino weer een beetje naar buiten. Na het opschrokken van z'n bakje blikvoer ging Domino via het bijkeukenraam naar buiten voor z'n nachtelijke strooptochten. Dinsdagochtend geen Domino die stond te bedelen om z'n voer. Er bekroop ons een akelig gevoel... . En inderdaad, sindsdien ook geen Domino meer gezien. 's Nachts is ie nog wel een keer in huis geweest, want later op de ochtend vond ik een dood muisje in de voerbak (een plek waar Domino vaker z'n vangsten achterliet), maar verder hebben we ook hem niet meer gezien.

Twee katten in zo korte tijd die zo maar opeens verdwijnen... Ondanks de verhalen die je van veel mensen hoort over katten die meerdere dagen tot een  of enkele maanden verdwijnen en dan opeens terugkomen, vrees ik dat we in ons geval te maken hebben met een buurman die het niet zo op katten heeft en die, in plaats van diervriendelijke verdrijvingsmiddelen, gif heeft neergelegd. Het vervelende is dat je al je buren op zo'n negatieve manier gaat bekijken. 
Wij zijn na een periode van 17 jaar opeens katloos en zullen dat (helaas) voorlopig ook nog wel even blijven.  

Domino

Paquerette

Jasper

Jasper, augustus 1994 - 23 mei 2013

Vanochtend is onze Jasper aangereden. Zijn verwondingen waren operabel, maar de kansen op succes waren zodanig klein, vooral vanwege zijn hoge leeftijd, dat we hebben besloten om hem in te laten slapen.

Jasper was een bijzondere kat. Groot en zwaar, maar allemaal in de juiste proporties. Sterk was ie ook. Ik weet nog goed hoe verbaasd Rienk en ik waren toen we, in een ver verleden, in Deventer de keukendeur open troffen en Jasper die vrolijk van buiten naar binnen kwam lopen. Wij wisten zeker dat wij de deur goed dicht hadden gedaan, maar niet op slot. Later hebben we het hem eens zien doen: hij sprong op de deurklink, ging daar aan hangen zodat de klink naar beneden ging, zette z'n achterpoten tegen het kozijn en duwde zich er vanaf. Voilà, de deur is open.

Jasper hield ervan om buiten te zijn. In zijn jonge jaren was ie vaak 20 van de 24 uur per dag buiten. Lekker op pad of ergens in de tuin lekker liggen slapen. Maar ook in Sneek op de Middelzeelaan zat ie graag, bijna midden op de weg. En als er dan auto's aankwamen, keek ie even en bleef rustig zitten, met zo'n blik in z'n ogen van 'de weg is breed genoeg, jullie kunnen er wel langs'. Regen, wind, sneeuw, het maakte Jasper allemaal niet uit. Hij moest iedere dag even naar buiten. Toen ie ouder werd was ie veel meer binnen, maar nog steeds ging hij regelmatig naar buiten. Meerdere keren per dag stond Jasper bij de keukendeur om naar buiten gelaten te worden om 5 of 10 minuten later weer binnen te komen en lekker te gaan liggen slapen. 

Inmiddels was Jasper bijna doof en hoorde hij auto's pas laat aankomen. Dat was vaak reuze eng. Maar Jasper binnenhouden was ook geen optie. Dan was hij langzaam gek geworden en vreselijk ongelukkig geweest.

Vanaf december 1995 was Jasper bij ons en we zijn blij dat we zo lang van hem mochten genieten.
      

Leuker kunnen we het niet maken, wel Franser?

Nu we hier bijna 2 jaar wonen ontkomen we er niet meer aan: de belastingaangifte. Met alle ervaringen tot nu toe in Frankrijk op het gebied van administratie en de Nederlandse Belastingdienst hadden we ons op het ergste voorbereid. Zal wel vreselijk ingewikkeld zijn en dan nog allemaal in het Frans. Via de site van de Franse overheid werden we verwezen naar het lokale belastingkantoor in Montceau les Mines. Dus op één van Rienk z'n vrije dagen rond Hemelvaart togen wij naar het belastingkantoor in Montceau. Nadat we eventjes in de rij hadden gestaan werden we te woord gestaan door een vriendelijke mevrouw aan wie we onze situatie uitlegden. In 2011 in Frankrijk komen wonen en voor heel 2011 aangifte gedaan bij de Nederlandse Belastingdienst. Dat kan en mag in het jaar van emigratie. In Frankrijk hoef je dan niet nog een keer belastingaangifte te doen over dat jaar, want Frankrijk en Nederland hebben een belastingverdrag om te voorkomen dat je dubbel belasting betaalt. De vriendelijke mevrouw trekt een paar formuliertjes uit de kast die we in moeten vullen. Enne, geen probleem als we er niet uitkomen, "dan komt u terug en helpen we u met invullen". Dus wij terug naar huis, blij met onze formuliertjes, de vriendelijke benadering en het aanbod om te helpen bij het invullen. Thuis het formuliertje doorgekeken en allerlei documenten opgezocht die we meenden nodig te hebben. Gisteren ben ik met alle documenten in een grote A4-map weer naar het belastingkantoor geweest. Het was duidelijk drukker dan in de dagen voor Hemelvaart. Waarschijnlijk omdat alle aangiftes voor eind mei gedaan moeten worden. Ik was net binnen de deur en stond na een meter al in de wachtrij, op de trap. Na een kwartiertje wachten was ik dan eindelijk aan de beurt. Ik laat mijn formuliertjes zien en vertel wat die vriendelijke mevrouw 10 dagen eerder tegen ons zei, namelijk dat ze ons kunnen helpen bij het invullen. De meneer luistert ingespannen, kijkt mij nog eens aan en ik zie em denken: "dat klinkt niet als een echte française" en mompelt iets waarna ik een bonnetje met nummer aangereikt krijg. Dat ik maar even in die hoek daar moet gaan zitten wachten, zegt ie nog, terwijl ie met z'n hoofd al bij de volgende klant is. Dus ik pak mijn boeltje weer bij elkaar en zoek een stoel tussen een stuk of 10 andere wachtenden. Gelukkig had ik mijn leesboek bij me. Ik zit net lekker te lezen als ik bedenk dat ik het trouwboekje ben vergeten. Hier in Frankrijk zijn ze dol op het trouwboekje en te pas en te onpas moeten we een kopietje daarvan afgeven. Hoe gaan ze nu geloven dat we echt 3 kinderen hebben? Ik red het niet om op en neer te rijden naar huis om het trouwboekje te gaan halen. In het ergste geval moet ik dan volgende week maar weer.... zucht. Na een uurtje wachten - m'n boek is inmiddels bijna uit - ben ik aan de beurt. Ik mag kamertje E in, waar een vriendelijke meneer zit te wachten en me vragend aankijkt. Waar kom ik voor? Dus opnieuw het hele verhaal uitgelegd. Ja, prima knikt de meneer. Al wat gehoord van de Nederlandse Belastingdienst over 2011? Ja. Prima, dan is dat afgehandeld. Hoeven we daar niets meer mee te doen. Het formulier 2011 dat de vriendelijke mevrouw ons heeft gegeven kan in de oudpapierbak. Dat wat we op dat formulier hadden ingevuld (naam, adres e.d.) kunnen we gewoon overnemen op het formulier 2012. Nog even het aantal kinderen en de geboortejaren invullen. Gaan er 2 naar 't collège? Dan een 2-tje invullen in vakje 7EA. Geen eigen huis in Frankrijk, geen eigen bedrijf in Frankrijk? Dan het netto loonbedrag invullen in vakje 1AJ en het geld dat voor het pensioen wordt gespaard in vakje 6QS en that's it. "Eeeh, is 't werkelijk zo simpel", vraag ik die meneer. Ja dus. Ik antwoord dat ik daar erg gelukkig van word. Het invullen van de Nederlandse belastingaangifte is toch echt wat anders. Dat had ie meer gehoord. Er kwamen namelijk meer Nederlanders daar op het belastingkantoor. De meneer legt daarna nog vriendelijk uit dat ik een kopietje moet maken van het formulier dat ik inlever, dat ik het gewoon daar in een envelopje in de bus kan gooien en dat zij er dan naar zullen kijken. In september of oktober krijgen we dan bericht thuis hoeveel we moeten betalen en hoe we dat kunnen doen. Nog weer iets later weten ze ons dan ook te vinden voor de Taxe d'habitation, een soort ingezetenenbelasting. Na een kwartiertje sta ik weer buiten om s' avonds een beetje lacherig aan Rienk te vertellen dat we echt maar 2 dingen hoeven in te vullen en dat we dan al klaar zijn met onze Franse belastingaangifte. Het wachten in het belastingkantoor duurde langer dan het invullen van de aangifte zelf. Zo wordt het zelfs nog leuk om de belastingaangifte te doen.

Paardenbloemen en moestuin

Langzaam maar zeker wordt het lente. Vorige week een paar warme dagen gehad, waardoor bomen en struiken opeens helemaal in bloei staan en de weilanden vol paardenbloemen staan. Overal ontluikt de natuur en zie je bloesems, bloemen en lekkere frisgroene blaadjes. En paardenbloemen...

Tot voor kort had ik een hekel aan paardenbloemen in de tuin. Bij vrienden in de Jura hadden we vorig jaar Gelée de fleurs de pissenlit (paardenbloemengelei) gegeten en dat was erg lekker. En behalve veel werk niet moeilijk om te maken, zo werd mij verteld. Toen ik Leon vorige week naar zijn stage bracht en even buiten de sporthal met de andere moeders stond te kletsen, kwam het gesprek ook op de Gelée de fleurs de pissenlit. Al die paardenbloemen in onze tuin zagen er opeens anders uit, namelijk als potentieel jammetje. Dankzij internet en Google heb je 5 minuten later verschillende recepten om de gelei te maken en dus togen 
Martijn en ik met mesje en bakje de tuin in om de paardenbloemen in onze tuin aan te vallen en de bloemen te oogsten. 365 Paardenbloemen hadden we nodig, voor iedere dag van het jaar 1. Zoveel vonden we er niet in onze tuin, die toch helemaal geel leek voordat wij de aanval ingingen. De rest hebben we verzameld in het weiland achter ons huis. Daarna was het werk voor mij. Paardenbloemen wassen en drogen, liefst in de zon. Minimaal een half uur drogen, maar 2 dagen kan ook. Dan de paardenbloemen met 2 biologische citroenen en 2 biologische sinasappels, gewoon in stukken gesneden en met schil en al, in de pan en het geheel een uurtje laten koken. Daarna giet je het af zodat je alleen het sap overhoudt. Het sap kun je eventueel nog door een theedoek filteren en dan kook je het sap met geleisuiker tot gelei. Heerlijk! Paardenbloemen zijn ineens meer dan onkruid.

Gisteren was het ook weer prachtig weer, net als vandaag. Tijd om toch maar eens wat in de moestuin te gaan doen. Daar wilde Leon wel mee helpen. Hij heeft de grond losgemaakt, terwijl ik de van een vriendin gekregen zwarte bessenstruikjes en bieslook in potten heb gezet. Daarna hebben we de indeling van de moestuin gemaakt en alle groente gezaaid. Daarbij heeft Leon leuke ontdekkingen gedaan: dat de zaadjes van blanke uien en rode uien er hetzelfde uitzien, dat de zaadjes van de prei heel erg lijken op die van de ui en dat je heel kleine zaadjes hebt en relatief grote, die van de rode biet bijvoorbeeld. Tot slot nog even een net erover om de moestuin onaantrekkelijk te maken voor Domino, de kat. Als alles goed gaat hebben we over enkele weken de eerste radijsjes en sla. Op de prei, andijvie, uien, rode bietjes, boerenkool en wortels zullen we wat langer moeten wachten. 

Gelée de fleurs de pissenlit

De zwarte bessenstruik en de bieslook

De moestuin, met op de achtergrond de bloeiende kersenboom en het compostvat

Voorjaarsvakantie

Het is voorjaarsvakantie! Rienk heeft een dagje vrij gepland omdat we graag een keertje het dorpje Flavigny-sur-Ozerain willen bezoeken. In dat dorpje staat de fabriek van de beroemde anijssnoepjes èn in dit dorp is de film Chocolat opgenomen. Twee redenen om er eens te gaan kijken. In de anijssnoepjesfabriek worden rondleidingen gegeven, maar alleen op maandag tot en met vrijdag. Helaas was het vrijdag 19 april koud, bewolkt en werd er regen voorspeld. Flavigny willen we graag op een zonnige dag bekijken en omdat er verder weinig andere 'slecht-weer-voorzieningen' in de buurt zijn, zijn we wat dichter bij huis gebleven en naar Cluny en Mâcon gereden. 's Ochtends hebben we rondgekeken in Cluny, ooit het meest majestueuze abdijcomplex van de Christelijke Wereld. Tijdens de Franse Revolutie is er enorm veel geplunderd en werden gebouwen gesloopt en steen voor steen verkocht. Maar er is nog aardig wat overgebleven en dat is al deels mooi gerestaureerd. Na een korte stadswandeling - we doen het nog wel eens bij mooier weer - zijn we in de auto gestapt en naar Mâcon gereden. Mâcon is de hoofdstad van ons departement, de prefectuur (vergelijkbaar met provinciebestuur) is er gevestigd. Met ruim 34.000 inwoners is het ook een van de grotere steden in het departement. Mâcon ligt langs de rivier Saône en van wat (vooral Gertie) van de stad had gezien, leek Mâcon ook een erg leuke stad. Dat viel ons afgelopen vrijdag wat tegen. Er staan mooie grote indrukwekkende panden langs de boulevard langs de Saône, maar op zo'n bewolkte dag vroeg in de lente valt ook goed op dat een groot deel van deze panden zich in een erbarmelijke staat van onderhoud bevindt. Het centrum zelf liep ook niet over van gezelligheid en onze verwachtingen van het winkelaanbod kwamen ook niet geheel overeen met de werkelijkheid. Mâcon heeft één belangrijke winkelstraat, de rue Carnot, maar die is vergelijkbaar met de rue Carnot in Montceau. Een doodgewone winkelstraat en niet één die er uit springt vanwege winkelaanbod, mooie winkelpanden of gezellige uitstraling. Daarbij begon het ook nog wat te regenen, niet bevorderlijk voor de sfeer. Enfin, na Cluny viel Mâcon ons wat tegen. Jammer, maar we komen ongetwijfeld nog vaker in Mâcon en wie weet verandert ons beeld van de stad als we er hartje zomer heerlijk op een terrasje zitten...

Overal in Cluny vind je resten van het vroegere abdijcomplex

Het openluchttheater van Cluny. De heggetjes, nu nog niet helemaal in blad, vormen de coulissen van het toneel.

De Clocher de l'Eau-Bénite met rechts daarvan de Tour de l'Horloge en op de voorgrond de zij-ingang van de  Haras National, de staatsstoeterij.

De Vissertjes in Cluny

Kittens worden katten ....

Onze kittens zijn nu helemaal gewend en flink gegroeid. Domino is bijna 1 jaar en Paquerette is bijna 11 maanden. Ze gaan sinds begin februari ook lekker naar buiten. Dat vinden zij erg fijn, wij soms wat minder. Vooral Paquerette, het vrouwtje, blijft, nu het weer wat lekkerder wordt qua temperatuur, soms de hele dag weg. Daar worden wij wel eens ongerust van. In ons achterhoofd spookt dan het beeld van een jong katje dat aangereden op straat ligt. Maar.... een kat moet kat kunnen zijn en dus gewoon de hort op kunnen gaan. Niks niet aan een touwtje vastzitten in de tuin zoals de buurkatten, maar gewoon door de weilanden voor en achter ons huis struinen. En dat doet Paquerette volop. Domino, 't mannetje, ook wel, maar die is toch aanhankelijker en houdt wat meer van binnen zijn. En Domino kan zich buiten ook prima vermaken, bijvoorbeeld met de modderkluiten in de moestuin van zijn bazinnetje.  Hij heeft minder de behoefte om ver weg te gaan of in ieder geval uit het zicht van het huis te blijven.

Vandaag begon de dag grijs en met motregen. Geen excuus voor de katten, na een hele nacht binnen te zijn geweest is het weer tijd om naar buiten te gaan. Domino was er al gauw weer, Paquerette even later ook. Dat is standaard. Ze gaan 's ochtends even naar buiten, zijn er snel weer, eten dan nog even wat en gaan dan weer naar buiten. En dan gaan ze echt op pad, vooral de tuin van de buren is leuk (niet die waar de katten aan een touw zitten, maar aan de andere kant). Vandaag had Domino het buiten al gauw bekeken. Met die motregen kun je beter languit in de boekenkast liggen. Paquerette was nog in geen velden of wegen te bekennen. Geen probleem, het raampje in de bijkeuken stond op een kiertje, dus als ze wilde kon ze zo weer naar binnen. Toen ik even later in de bijkeuken moest zijn, lag ze daar mooi op de vloer. En vlak voor haar lag de (nog levende) buit: een piepklein molletje. Iedere keer dat ze het molletje aanraakte, maakte die een hoog piepend geluid. En daar schrok Paquerette zich een hoedje van en dan trok ze haar pootje terug. Verder deed het molletje niet zo veel meer, dus Paquerette vond het 'spelletje' eigenlijk niet meer zo leuk. Nu is het echt kats om de buit mee naar huis te nemen, maar deze baas is niet zo blij met halfdode mollen/muizen/vogels, of wat ze straks nog meer gaat vangen, in huis. Onze schoenen staan in de bijkeuken en ik zag het al voor me: over een paar dagen stinkt het in de bijkeuken en vindt iemand een dood beestje in z'n schoen omdat Paquerette haar buit verstopt in plaats van opgegeten heeft. Dus ik heb Paquerette naar de kamer gebracht en het molletje naar buiten. Of ie het heeft overleefd? Ik denk het niet, ik denk dat Paquerette em al te erg toegetakeld had. Ondertussen liep Paquerette in de woonkamer, al klaaglijk jankend, te zoeken naar haar 'buit'. Ik heb het oranje stoffen balletje waar ze dol op is opgezocht en daarmee heeft ze nog even gespeeld om het molletje te vergeten. Nu is de mol vergeten en ligt ze heerlijk, verstopt op een verhuisdoos op de overloop, te slapen. 

Paquerette

Domino

Tussen de middag aan tafel de avonturen van Paquerette meegedeeld aan de rest van de familie. Altijd al gezegd dat ze een echte jager is, zei Rienk. Domino is tijdens de lunch naar buiten gegaan nadat ie de hele ochtend had liggen slapen in de boekenkast. Net de blog geplaatst en kort daarna staat Domino voor de keukendeur, met een dood muisje in z'n bek. Braaf bij 't bazinnetje gebracht, die daar natuurlijk niet zo blij mee was. En nu ligt Domino weer lekker in de boekenkast z'n poten schoon te likken.