Conduite accompagnée

Hier in Frankrijk heb je verschillende manieren waarop je je rijbewijs kunt halen. Heel populair bij de jeugd is "Conduite Accompagnée". Bij deze vorm van rijles begin je al vroeg met het halen van je "Code" oftewel het theoriebewijs. Zodra je dat hebt en minimaal 16 jaar oud bent, kun je beginnen. Na minimaal 20 uur rijles heb je een pedagogische afspraak (vooral bedoeld om de begeleiders te informeren) en krijg je een certificaat van de rijschool. Daarna kun je zelf aan de slag met je begeleider(s), meestal één of beide ouders. En dan is het een kwestie van ervaring opdoen. 

De vereisten om examen te doen zijn minimaal een jaar Conduite Accompagnée èn 3000 km rijervaring. Tijdens dat jaar hebben leerling en begeleiders nog twee keer een afspraak met de rijschool om ervaringen te bespreken en de vorderingen te laten zien. Van de rijschool krijgt de leerling een boekje waarin alle vorderingen tijdens de eerste 20 lessen worden bijgehouden en waarin alle ritten en bijzondere verrichtingen genoteerd moeten worden. Gelukkig hoeven de regelmatige ritten (bijvoorbeeld van en naar school) niet iedere keer te genoteerd te worden, maar kan worden volstaan met het eenmalig noteren en daarna turven van het aantal keren dat die route wordt gereden. 

Voordelen van Conduite Accompagnée zijn dat je flink op de kosten kan besparen omdat je minder rijlessen hoeft te betalen. Andere voordelen is dat de beginnende bestuurder als ie eenmaal z'n rijbewijs heeft, sneller punten op z'n rijbewijs verzamelt en dat de verzekering voor de beginnende bestuurder die z'n rijbewijs via Conduite Accompagnée heeft gehaald goedkoper is dan voor iemand die op de normale manier z'n rijbewijs heeft gehaald. 

Om duidelijk te maken dat het gaat om een leerling bestuurder die onder de hoede van een begeleider rijdt, ontvang je van de rijschool een sticker voor op de auto op het moment dat je met je begeleiders mag gaan rijden. Ander verkeer weet dan dat ze te maken hebben met iemand die het autorijden aan het leren is.

Gisteren hadden we de eerste pedagogische afspraak met de rijschool. Thomas had twee uur rijles en wij, zijn ouders, zaten op de achterbank. We keken mee hoe Thomas het deed en kregen allerlei tips van de instructeur. Doe dit, doe dat, hou hier rekening mee, vergeet niet dat je hetzelf ook moest leren en dat je in het begin ook niet alles tegelijkertijd kon, dus help ook daar waar nodig is. En ook voor de begeleider geldt: niet met alcohol op achter het stuur, niet slapen, niet telefoneren, want uiteindelijk is de begeleider de eindverantwoordelijke. Na deze eerste pedagogische afspraak mocht Thomas beginnen met het daadwerkelijke Conduite Accompagnée.

En vandaag natuurlijk gelijk op pad. Wel het advies van de instructeur opgevolgd en eerst zelf naar een grote parkeerplaats gereden en Thomas daar een beetje aan onze eigen auto's laten wennen. En daarna op de passagiersstoel gaan zitten terwijl Thomas het stuur overnam... Doodeng en reuzespannend. Maar naast je zit je eerstgeborene die er duidelijk zin in heeft, voorzichtig is en niet bang is om te rijden. En dat geeft ook vertrouwen. Natuurlijk moet er hier en daar iets gecorrigeerd worden of een aanwijzing gegeven worden, maar dat is normaal. Hij moet het tenslotte nog leren...

Thomas: Wetend dat de 20 uur rijles in een Mini Cooper waren, was de eerste keer rijden in onze Peugeot 107 best wel raar, dan zie je eindelijk eens een keer hoe het er uit ziet voor de bestuurder in de auto waar je zo aan gewend bent. Eenmaal op een grote verlaten parkeerplaats aangekomen mag ik dan eindelijk achter het stuur van de 107, met een gestresste vader rechts naast me. In het begin was het even wennen aan het kleinere benzine motortje van de Peu, die toch wel even een ander "gedrag" heeft dan de diesel die in de Mini zit, maar na een paar minuten was dat geen probleem meer. Vervolgens mocht ik even mijn parkeer-skills laten zien, en pruts daar zonder al teveel problemen de kleine auto achteruit naast een Clio. Vaders ook weer enigszins gerust gesteld, dus weer op weg naar huis. Op de terugweg namen we de lange route, met een "démarrage en côte" oftewel vanuit het niks weg rijden bij de bult op, die jammer genoeg niet de eerste keer goed ging... Toen even de snelweg op en nog geen kwartier later waren we al weer thuis.
Een paar uur later was het moeders beurt, en toen namen we dat bakbeest van een Espace mee... De dikke dieselmotor die daar in zit werd door mij zeer op prijs gesteld, en ik vond het dan ook makkelijker om mij daar aan aan te passen. We zijn nog niet de parkeerplaats af of ik heb Gertie al de stuipen op het lijf gejaagd, want ik wou even weten hoeveel plek ik nodig zou hebben om een volle 180 graden te draaien, en dat met ong. 18-20km/h op de teller.... Laten we zeggen dat dat niet heel erg op prijs werd gesteld gezien het feit dat ze dat helemaal niet verwachtte ;) Eenmaal moederlief tevreden met mijn rijkwaliteiten op de parkeerplaats mocht ik weer even de auto parkeren, iets wat toch een stukje lastiger gaat als je zo'n brede auto hebt. Vooruit in parkeren ging eerst een beetje moeilijk, gek genoeg was het achteruit in parkeren een makkie. En toen mocht ik ook met haar de weg op, nam een iets ander traject om weer terug naar huis te rijden, weer de snelweg op en niet lang daarna was het kleine ommetje alweer voorbij.  Nu ik in beide autos heb gereden krijg alleen nog maar meer zin om auto te rijden, en ik denk dat ik makkelijk aan die 3000 km zit na dat jaartje samen rijden met mijn ouders.

Onverwachte ontdekkingen

Nu Leon het met zijn volleybalteam uit Sennecey-le-Grand tot de landelijke finales van de Coupe de France heeft geschopt, gaan we op vrijdag naar Sennecey voor de training. Goed voor de teambuilding.
Leon z'n teamgenootjes wonen niet allemaal in Sennecey, maar ook in de omliggende dorpen. Ik heb tijdens mijn wandelingen in de buurt van Sennecey al een aantal van die dorpen gezien. Eén van de jongens uit het team van Leon woont in Monceaux  Ragny, een plaatsje dat ik nog niet kende. De moeder van die jongen vertelde me dat het een heel mooi, maar klein plaatsje is en dat er een wandeling is uitgezet. Dus toen ik afgelopen vrijdag met Leon naar Sennecey ging voor de training en het prachtig weer was, besloot ik die wandeling maar eens uit te proberen.

Nadat ik Leon had afgezet bij de sporthal, ging ik met Sep richting Monceaux Ragny. En inderdaad, een prachtig plaatsje. Allemaal oude huizen "en pierre" zoals ze dat hier zeggen. En smalle, bochtige straten, waar twee auto's elkaar nauwelijks kunnen passeren. Een typisch authentiek Frans dorpje, waar leuke details uit het verleden zijn gebleven.

Maar, en da's ook typisch Frans, het is wel een zelfstandige gemeente, met 34 inwoners volgens de laatste volkstelling in 2012. De moeder van het teamgenootje van Leon houdt het op een stuk of veertig inwoners. Ze is tevens eerste (en enige) wethouder en vormt samen met de burgemeester en 5 raadsleden vormt ze het bestuur van de gemeente. Met een heus gemeentehuis.

En doordat ze zo klein zijn, maar wel hun eigen bestuur hebben, is het ze tot nu toe gelukt om nieuwbouw zoveel mogelijk te weren. Helemaal gelukt is het niet, maar de nieuwbouw die er is, is zoveel mogelijk aan het oog onttrokken door groen en aan de straatkant is geprobeerd het nieuwe een uiterlijk te geven dat qua stijl beter bij de rest van het dorpje past. Om meer van dit soort situaties te voorkomen is het dorp nu "village inscrit". Dat betekent dat er strenge regels voor bouw en verbouw zijn om het karakteristieke aanzicht en het historische uiterlijk van het dorp te beschermen.

Niet alleen het dorpje is schitterend, de vallei waarin ze ligt ook. De wandeling was dan ook erg aangenaam.

Hoog tijd voor ... een typisch Frans uitstapje

Nu we toch al weer ruim 3 jaar in Frankrijk woonden vonden we het wel eens tijd worden om een echt wijndomein te bezoeken. Iets wat de echte Fransman regelmatig doet, want de beste wijn haal je natuurlijk niet in de supermarkt maar direct bij de wijnproducent zelf. Genoeg wijnboeren hier in de Bourgogne, maar slechts een handjevol dat biologisch werkt en aangezien dat iets is wat wij belangrijk vinden, zochten we dus naar een biologisch wijndomein. Via internet vonden we er een paar, waaronder Domaine de la Monette in Mercurey. Omdat we al eens wijn van dit Domaine geproefd hadden en dat erg lekker vonden, hebben we via de mail contact gezocht met de (Nederlandse) eigenaren om een bezoekje te plannen. 

Hoewel Mercurey niet heel erg ver bij ons vandaan is, duurt de rit er naar toe volgens het GPS-systeem nog altijd 3 kwartier. We laten ons leiden door het GPS-systeem en zijn verbaasd over de route waar we langs geleid worden. Niet de meest comfortabele route, maar wel de meest directe. En dus worden we over de kleine weggetjes geleid. Heel veel bochten, maar ook heel veel prachtige vergezichten over het mooie glooiende heuvellandschap van de Bourgogne. Vooral het laatste stukje is erg mooi om te rijden. We komen door een heel oud, authentiek dorpje en rijden daarna tussen de wijnvelden door naar Domaine de la Monette.

Na de hartelijke ontvangst worden we door Roelof en Marlon rondgeleid en krijgen we uitleg over het hele proces van het maken van wijn. 

Roelof en Marlon voor hun prachtige domein

We zien de wijnvelden en horen van Roelof en Marlon allerlei wetenswaardigheden over de wijnstruik, eventuele ziektes en andere problemen, de verschillen tussen biologisch en niet biologisch werken in de wijngaard, het snoeien, etc. Er komt meer bij kijken dan je in eerste instantie denkt.  
Daarna nemen we een kijkje in de gebouwen. De sorteertafel is natuurlijk leeg, zo in de wintermaanden, maar niettemin krijgen we door de verhalen en het enthousiasme van Roelof en Marlon een aardig idee van hoe het er in de zomermaanden aan toe gaat.

De sorteertafel tijdens de wijnoogst

Enkele van de kleine cuves waarin de wijn na het persen wordt opgeslagen

En natuurlijk de houten tonnen waarin de wijn ligt te rijpen.

Onze rondleiding eindigde natuurlijk met een proeverij, waarbij we verschillende lekker rode en witte wijnen hebben geproefd. Regelmatig genieten we nu na van ons bezoekje onder het genot van een fijn glas witte of rode wijn.

Met dank aan Roelof en Marlon Ligtmans van Domaine de la Monette voor de foto's. Zie ook www.domainedelamonette.fr

Verkozen!

Vanochtend (dinsdag 30 september) waren de electies van de délégués (klassenvertegenwoordigers). Als je délégué bent, moet je naar de conseils des classes (de besprekingen van het trimester), je moet proberen eventuele problemen op te lossen en bijvoorbeeld zieke leerlingen naar de vie scolaire te brengen (de vie scolaire is een soort van kantoortje waar bijgehouden wordt of leerlingen aan- of afwezig zijn, waar het gedrag van leerlingen wordt bijgehouden en wat het eerste aanspreekpunt voor de leerlingen en ouders is). Als er belangrijke berichten zijn aan de klas, dan vertellen de délégués dat. Als leerlingen personele problemen hebben waar ze over willen praten maar niet met volwassenen, dan kunnen ze daar met de délégués over praten.

Ik, Martijn, had vrijdag bedacht dat ik me wel verkiesbaar wou stellen want dat had ik nog nooit gedaan. Ik vond dat ik het op z'n minst één keer zou moeten doen want ik zit in het laatste jaar op het collège. Dit was dus mijn laatste kans. Ik heb me daarom verkiesbaar gesteld.

Voor de verkiezingen van de délégués worden duo's van leerlingen gemaakt die zich verkiesbaar willen stellen. De twee leerlingen, de titulaire en de suppléant(e), worden samen gekozen. De titulaire is degene die overal naar toe gaat, en de suppléant(e) gaat mee als tweede vertegenwoordiger of vervangt de titulaire als die er niet kan zijn. Ik heb me samen met Marion (een meisje uit mijn klas) verkiesbaar gesteld: ik als titulaire en Marion als suppléante. Er waren nog twee andere duo's. 
Per klas worden twee klassenvertegenwoordigers (met elk hun suppléant) gekozen. 

Iedereen in de klas (ook degene die zich verkiesbaar stellen) mag stemmen. Je neemt een envelop en één kaartje van elk duo. Daarna ga je een hokje in en doe je er 2 in de envelop en de andere doe je weg. Iedereen heeft dus twee stemmen. Na het stemmen worden de stemmen geteld, om te winnen moet je de absolute meerderheid hebben. Jimmy (een van de verkiesbaren) had 17 stemmen, Thibault (de andere verkiesbare) had er 10, en ik 9. Jimmy was dus sowieso verkozen tot délégué. Zowel Thibault als ik hadden niet de helft plus 1 van de stemmen (er waren die dag 19 leerlingen), dus moest er een tweede keer gestemd worden tussen Thibault en mij. Eén kaartje per envelop deze keer. In dit geval was het niet meer degene met de absolute meerderheid die wint maar degene met de meeste stemmen. Op een wonderbaarlijke manier had ik het voor elkaar gekregen om 10 stemmen te krijgen en Thibault 9.  Ik was verbaasd dat ik zoveel stemmen had gekregen, maar was verkozen. 

Toerist in eigen regio...

Vandaag toerist geweest in eigen regio en het charmante Charolles, op slechts een half uurtje rijden, bezocht. Een klein stadje met ongeveer 3000 inwoners, ooit de hoofdstad van het graafschap Charolais. En de Charolais is natuurlijk wereldberoemd vanwege de witte Charolais koe die zulk ontzettend lekker vlees geeft. In Charolles vind je dan ook het Maison du Charolais waar je alles te weten kan komen over de Charolaiskoe, vanaf dat ie in het weiland loopt totdat het vlees op je bord ligt. Wij hebben het vandaag gehouden bij een stadswandeling. 

Charolles

Grote delen van het stadje zijn Middeleeuws, waaronder de restanten van het kasteel van de graven van Charolais, waaronder Filips de Stoute en Karel de Stoute. Nu is het stadhuis gevestigd in het kasteel en de tuinen er omheen zijn prachtig. In de tuin onder andere Le Tour de Téméraire (de toren van Karel de Stoute), die prachtig is gerestaureerd.

Le tour de Téméraire

De bijnaam van Charolles is volgens de toeristische Michelingids "Klein Venetië van de Charolais". Er is inderdaad veel water in Charolles, diverse kanalen verbinden de riviertjes Arconce en Semence. De gemeente heeft de stad en vooral de kades rijkelijk van bloemen voorzien, waardoor Charolles een heel charmant stadje is.

Het centrum van Charolles wordt, zoals elk stadscentrum, gedomineerd door de kerk. De église du Sacré Coeur is gebouwd tussen 1863 en 1868. De klokken in de klokkentoren zijn afkomstig van een andere kerk en de zwaarste klok weegt 1280 kilo.

église du Sacre Coeur 

Onvoorstelbaar dat zo'n groot gebouw in 5 jaar gebouwd is...

Wij hebben ons prima vermaakt in Charolles en hebben ons (zoals we al wel eerder hebben gedaan) voorgenomen om regelmatiger de diverse stadjes en bezienswaardigheden in onze omgeving te gaan bezoeken.

Spoorzoeken

Wij houden er van om te wandelen en dat doen we dus ook in onze vakantie. Soms met z'n allen, soms Rienk en Gertie samen, maar Sep gaat altijd mee. Deze vakantie in de Drôme was wat dat betreft geweldig. Er waren wel 6 wandelingen in de directe omgeving van de camping die we konden lopen zonder eerst ergens met de auto naar toe te moeten rijden. Dat hebben we dus veelvuldig gedaan. 

Gelukkig heeft men in Frankrijk een redelijk eenduidig systeem om de wandelroutes te bewegwijzeren. Met een paar simpele streepjes wordt de richting aangeduid. De richting(en) die je niet moet nemen, worden voorzien van een kruis. Daarnaast wordt voor regionale en lokale wandelingen altijd de kleur geel gebruikt en voor wandelingen uit de serie Grande Randonnée (die door meerdere departementen en/of regio's gaan) altijd een rood en wit streepje. Dus als je 't systeem door hebt zou het altijd heel simpel moeten zijn.

Maar niets is minder waar. Zelfs de geoefende wandelaar mist nog wel eens een streepje. De streepjes worden dan ook overal waar mogelijk is geplaatst. En dat is de ene keer links van de weg of het wandelpad, de andere keer rechts. Je vindt de streepjes op bomen, lantaarnpalen, de achterkant van een verkeersbord, een elektriciteitspaal of de hoeksteen van de boerenschuur die direct naast de weg staat. Het is allemaal mogelijk. Soms vind je de streepjes op een dikke steen die in het pad ligt, maar ook bijvoorbeeld op een ooit in de berm geplaatste auto. 

Goed zoeken en dan vind je helemaal links, op het spatbord, een geel streepje

Meestal wordt linksaf op deze manier aangegeven. Voor rechtsaf is het natuurlijk precies andersom.

Bij bovenstaande foto werd de verandering van richting niet op de gebruikelijke manier aangegeven, maar door deze gele streep op de steen in combinatie met een kruis op een boom langs het andere pad. Rechts op de foto zie je nog een stapel stenen (cairn). Vaak plaatsen wandelaars op een kruispunt van paden of op een markant punt in de route een steen. Na verloop van tijd ontstaat er dan zo'n piramidevormige stapel. Wanneer de stapel te groot wordt, zie je vaak vlak ernaast of een eindje verderop het begin van een tweede stapel.

Streepjes op bomen geplaatst zijn soms aan het eind van het seizoen een stuk minder zichtbaar. Het groen is gegroeid en de wandeling wordt opeens een echte spoorzoekoefening. En dan loop je gemakkelijk een stukje extra, zeker als het kruis, dat aangeeft dat je in de verkeerde richting loopt, ontbreekt of ook verstopt zit achter groen.

Of nog net zichtbaar op een oud wit busje in de berm....

En soms vind je een hele tijd niets, kom je de bocht om en ineens is daar het einde van de wandeling, vaak gemarkeerd door een bordje: coucou!

Zomerbui

Na een echt warme zomerdag donderdag, met temperaturen van boven de 30°C, was het gisterochtend grijs en grauw en regende het zachtjes. Gelukkig was er geen wind. Als het waait en regent tegelijk, en de wind komt uit een bepaalde hoek, dan hebben we hier regelmatig last van plassen water die bij de (dichte) schuifpui door naar binnenkomen. In de herfst en winter liggen er hier daarom vaak standaard een paar oude handdoeken voor de schuifpui. 

Enfin, gisteren leek er dus weinig aan de hand. Gewoon een natte, grijze zomerdag. De eerste was dus maar in de droger gedaan in plaats van lekker buiten aan de lijn. En zoals ik vaker doe, even Facebook gecheckt. Op een pagina voor Nederlanders in Frankrijk zie ik een linkje van een meteobedrijf, een andere dan waar ik normaal op kijk, en daar wordt voor ons departement de code oranje aangegeven. Dat betekent dat er heftig weer verwacht wordt. Ik lees alle bijgevoegde commentaren en ontdek dat men in de Auvergne al te maken heeft met onweer en harde wind. Maar dat is afhankelijk van waar in de Auvergne (want hele grote regio) één tot drie à vier uur rijden hier vandaan. Aha, ook commentaren uit het departement naast de onze, waar het een beetje waait. Ik schrijf een ook een commentaar en ga daarna verder met m'n klusjes. De zon is intussen door de wolken gebroken en ik zie dat de buurvrouw de was buiten heeft opgehangen. Als mijn tweede lading was klaar is, hang ik em ook buiten op. De lucht ziet er prachtig blauw uit, met mooie witte wolken. Geen onweersbui te bekennen. Na de lunch, terwijl Thomas en Martijn de afwas doen, ga ik buiten het onkruid wieden tussen de stenen van het terras. Het is nu ook weer erg warm, wel een soort drukkende warmte, dus dat onweer kan wel komen, maar voorlopig nog niet. Om een uur of vier betrekt de lucht wat. Ik haal de was van de lijn en besluit de laatste dingen, die nog niet helemaal droog zijn, ook naar binnen te halen en niet te laten hangen. Martijn gaat al vast Sep uitlaten, terwijl ik Leon ophaal die bij een vriendje in het dorp speelt. Daarna gaat ieder z'n gang. Het wordt bewolkt, maar dat is ook alles. 

Ineens breken de wolken open en komt de regen met bakken naar beneden. Mabli komt direct binnen, maar van Mael geen spoor. De wind zet op en ik hoor Martijn zeggen:"de tuintafel wil er vandoor". Nu is die bij een zomerstorm twee jaar geleden al eens door de tuin gewaaid en daarbij is een poot lichtelijk beschadigd, dus een tweede vliegpartij door de tuin gaat ons waarschijnlijk een tuintafel kosten. Dus ik roep naar de jongens: "wie gaat er mee naar buiten?". Martijn gaat mee. We doen de garagedeur open om naar buiten te gaan en zijn binnen 3 stappen tot op onze huid toe nat. Op de hoek van het huis staat het al bijna blank. Snel pakken we de tuintafel en lopen ermee om het huis. Bij de bijkeuken hebben we een hoekje waar het met deze windrichting bijna windstil is en daar zetten we de tafel neer. We zien de regenpijp in die hoek die al dat water niet kan verwerken. Op twee plekken, waar de stukken regenpijp in elkaar geschoven zijn, komt het water er uit sproeien en ook daar staat de tuin blank. We halen ook de stoelen nog op. Terwijl we daarmee bezig zijn begint het te hagelen, dus wij rennen elk met een stoel terug naar het hoekje bij de bijkeuken, kwakken de stoelen daar neer en rennen de hoek om, waden daarna nog door een stukje blank staande tuin en daarna de garage in. Maar daar komt de volgende schrik: het water loopt de garage in. En niet een klein beetje zoals normaal, maar het loopt helemaal onder de bagagekar door. We pakken alle oude handdoeken van Sep die in de garage liggen om het water te stoppen. Achterin de garage staan namelijk nog een aantal verhuisdozen opgeslagen met spullen die we in dit piepkleine huisje niet kunnen gebruiken. Evenals wat houten kastdelen en planken. En dat alles moet wel droog blijven. De handdoeken doen hun werk.

Thomas heeft ondertussen beneden en boven alle ramen dicht gedaan. En is daarna droge kleren voor Martijn en mij gaan zoeken. Het water druipt uit onze t-shirten en broeken. Het is gelukkig niet koud, dus wij zien er alleen maar de lol van in. Ondertussen komt ook Mael binnen. Hij is minstens net zo nat als Martijn en ik en wordt door Thomas afgedroogd voordat ie verder het huis in mag. 

We trekken droge kleren aan, wringen onze kleren uit boven een emmer en doen ze in de wasmachine. Tijd om de boel binnen te inspecteren. Zoals te verwachten vinden we grote plassen water bij de schuifpui. Gelukkig komt het deze keer niet tot onder de piano. 

Daarna controleren we met z'n drieën de slaapkamers boven. Ondanks de luiken die bijna helemaal dicht waren, is de regen toch nog de slaapkamers binnengekomen. We nemen elk een slaakamer en vegen de plassen water, die onder de ramen liggen, op. Inmiddels is het gestopt met regenen. Ik ga de schuur in om de handdoeken daar uit te wringen en opnieuw te gebruiken om het regenwater op te dweilen. Nadat ik al het water uit de schuur heb en alle handdoeken heb uitgewrongen, zit er een ongeveer 4 liter water in de emmer.

De bui duurde misschien 20 minuten, maar we zijn ruim 40 minuten bezig geweest om alles weer op te ruimen. De wasmachine en droger hebben tot 's avonds laat gedraaid om alle natte kleren en handdoeken weer schoon en droog te krijgen. 
Rienk was ten tijde van de bui in Montceau les Mines, een kilometer of 8 verderop, en heeft daar alleen een beetje regen gehad. Niks niet zomerse stortbui zoals wij hier hebben gehad. 
Een uurtje na de bui trekt de lucht weer open, komt de zon er weer door en hebben we nog een prachtige zonnige avond.