Oogst

In het voorjaar hebben we een deel van de tuin bij ons huis afgescheiden om er een moestuin van te maken. Met heel veel spierkracht van Rienk en hulp van de geleende bineuse (een klein gemotoriseerd ploegje) zijn er twee grote delen omgeploegd zodat Gertie groente verbouwen kon. 

Aardbeien, rode bieten, wortels, uien, sla, prei, tomaten, paprika's, aubergine, courgette, meloen, twee soorten pompoenen, spinazie, andijvie en boerenkool werden opgekweekt om daarna uitgeplant te worden of direct in de volle grond gezaaid. Met dank aan twee katten die de omgeploegde moestuin erg fijn vonden als kattebak, zijn niet alle zaadjes opgekomen. Ook is een deel van de oogst gewoonweg verdroogd door de enorm lange periode van droogte die half mei begon en de hele zomer duurde. Naast de droogte hadden we daarnaast te maken met enorme hitte in juni, juli en augustus. 

Toch zijn we niet ontevreden over de opbrengst van de moestuin. De rode bieten deden het erg goed en waren bijzonder lekker. Dat wat we niet direct op konden eten ligt in de vriezer te wachten. Ook de romatomaten en de courgette deden het goed, evenals de paprikaplantjes. De auberginezaadjes, afkomstig uit de "AH moestuintje" actie, leverden 3 aubergine planten op, maar slechts 2 eetbare aubergines. Met al die tomaten, paprika's en courgettes uit eigen tuin heeft Gertie ongeveer 15 tot 20 potten pasta/pizzasaus gemaakt en enkele bakken courgettesoep.

Nadeel van zo'n omgeploegd stuk grasveld als moestuin, is dat je in het begin enorm veel onkruid hebt en meer bezig bent met onkruid verwijderen dan met groente telen. Het leek Gertie dan ook een goed idee om een deel van het door Rienk met zo veel moeite omgeploegde land te beplanten met pompoenplantjes. De jongens vonden het maar zielig staan; 4 kleine iele pompoenplantjes op zo'n 6 m² moestuin. Maar een paar weken later hadden die 4 kleine iele pompoenplantjes wel het hele deel bedekt en groeiden ze zelfs door het hek heen. Een stuk of 7 pompoenen hingen buiten de tuin. Gelukkig is dat een stukje niemandsland, dus niemand heeft er last van. Een aantal van de dieren die in dat stukje niemandsland leven heeft overigens zalig genoten van één van de pompoenen. Iedere dag werd er een beetje van af geknabbeld. En omdat hun pompoen bleef hangen, lieten ze de andere pompoenen (gelukkig) met rust.

Enkele weken geleden hebben we een nachtje lichte nachtvorst gehad waarna de bladeren van de pompoenplanten helemaal verlept waren. Tijd om de pompoenen te oogsten. De voorraad, waarvan ook een groot deel al is weggegeven, ligt in de schuur te wachten tot wij er deze winter van gaan genieten. En nu op zoek naar zoveel mogelijk verschillende pompoenrecepten...

de voorraad pompoenen

pasta/pizza saus

Herfst?

Na een hele hete zomer (zie de vorige blod) hebben we ook een zalige herfst. Weinig regen, veel zon en nog steeds aangename temperaturen. Vanmiddag nog even lekker in het zonnetje in de tuin gespeeld met de hond en zonder jas aan. Volgens de krant gaat er dit weekend een einde komen aan dat prachtige herfstweer, dus snel nog even een blog over deze voor ons aparte herfst. 

Vorig weekend, half november, werden hier in de Bourgogne nog temperaturen van 17 à 18 graden gehaald. Dat betekent dat het op beschutte plekken, zoals bepaalde delen van de tuin, nog wel warmer was. Thomas en ik waren in t-shirt met korte mouwen de moestuin aan het omspitten. Half november! 

De natuur is hier danig in de war. De rozenstruiken maken nog steeds knoppen en staan volop in bloei (zie foto's). De lavendel begint aan z'n tweede bloei, evenals de wilde anjers. In het gras verschijnen weer paardebloemen en madeliefjes en even verderop, in de moestuin, is de boerenkool, eind juli gezaaid, klaar om geoogst te worden. 

Half oktober begonnen de nachten wel duidelijk kouder te worden en hebben we zelfs al een heel klein beetje nachtvorst gehad. Reden om de citroenboom en de fuchsia's toch maar vast binnen neer te zetten. Ze hebben het prima in het tuinhuisje, waarvan de deur open staat om te voorkomen dat de planten het er te warm hebben. Ook één van de fuchsia's, tijdens de hittegolf twee keer van een wisse dood gered, bloeit een tweede keer. 

Overal in de Bourgogne verder prachtige herfstkleuren. Iemand vertelde dat dat komt omdat er vroeg in de herfst voldoende regen is gevallen en het daarna nog behoorlijk warm is geweest. Of het waar is, weet ik niet, maar dit jaar lijkt het te kloppen. Een zalige 'Indian Summer'

Verwend

Deze zomer wonen we vier jaar in de Bourgogne in Frankrijk. De Bourgogne kent een licht landklimaat met warme zomers en koude winters. Gemiddeld  is het hier 3 tot 5 graden warmer dan in Nederland, behalve in de winter. Dan is het gemiddeld 3 tot 5 graden kouder, wat overeenkomt met een landklimaat: warme zomers en koude winters. Wat het voor ons vooral fijn maakt is dat er hier minder wind is dan in Friesland/Nederland. Dat maakt dat het met een beetje zon al heel gauw lekker warm wordt.

Tot nu toe horen we ieder seizoen van de Bourgondiërs dat dit seizoen 'echt niet normaal' is, maar zelfs dat wat ze hier een slechte, koude zomer noemden was nog warmer en zonniger dan we in Nederland gewend waren. Deze zomer was extreem. We hadden een heel warme maand juni, juli was zo mogelijk nog warmer en we hebben zelfs een echte hittegolf meegemaakt. De definitie van hittegolf in Frankrijk is dat er minimaal 3 achtereenvolgende dagen zijn waarop de minimumtemperatuur 21 graden of hoger is en de maximumtemperatuur boven de 33 graden komt. Dat betekent dat het nauwelijk afkoelt en de temperaturen overdag oplopen tot boven de 40 graden in de zon. Dan ben je dus erg blij met luiken voor de ramen die je huis nog een beetje koel weten te houden. En hoewel het dan aan het eind van de dag alsnog een graad of 28 is in huis, vind je dat dan lekker koel.

Naast de extreme hitte in juni en juli (die voortzette in het begin van augustus) was het ook nog eens extreem droog. Na half mei is er hier geen regen meer gevallen. De altijd groene Bourgogne was dit jaar opeens ZuidFrans geel.

Na ongeveer twee maanden temperaturen tussen ruwweg 25 en 40 graden te hebben gehad, zijn wij begin augustus op vakantie gegaan. Onze vakantie was een vakantie in 3 delen: eerst een kleine week naar Nord-Pas-de-Calais, daarna de veerboot van Calais naar Dover (Engeland), een dikke week kamperen in Wales en daarna 4 dagen uitwisseling met onze zusterstad Baldock (Engeland). We hebben een prachtige vakantie gehad, maar oh, oh, wat zijn wij verwend geraakt met dit Bourgondische weer. In Nord-Pas-de-Calais hadden we de eerste dagen temperaturen van 20 tot 25 graden, maar wij vonden dat best frisjes. Toen het daarna nog begon te regenen en de temperaturen nauwelijks boven de 20 graden uitkwamen, vonden wij het zelfs rondweg koud en hadden we de lange broek aan (uitgezonderd enkele bikkels in de puberleeftijd).

In Lille, één van de warmste dagen van onze vakantie

In Wales was het niet veel anders. Temperaturen rond de 20 graden en op de twee dagen regen na, was dat op zich best aangenaam, vooral als het zonnetje zich liet zien. Toch vonden wij het maar fris en niet warm genoeg om lekker te zitten lezen. Wel ideale temperaturen om te wandelen en dat hebben we dus ook veel gedaan. 

Wandeling langs de watervallen van Ystradfellte: wel een mooie dag, maar in de schaduw en in het bos toch nog behoorlijk fris

Wandeling langs de watervallen van Ystradfellte: de bikkels in korte broek en t-shirt. 

De wandeling naar de top van de Pen Y Fan was prima te doen in korte broek, maar boven op de 886 meter hoge berg was het erg fris en hadden we best een lange broek en windstopper aangekund.

Gelukkig hadden we tijdens de uitwisseling in Baldock on-Engelse temperaturen van tussen de 25 tot 28 graden met de hele dag zon. Dat maakte veel goed. Evenals de terugkomst in onze eigen regio, waar de hoogzomerse temperaturen nog even bleven voortduren. En dan kan je alleen maar concluderen dat je toch erg snel gewend bent aan een iets ander klimaat en dat je erg verwend bent met zulke temperaturen.

Conduite accompagnée

Hier in Frankrijk heb je verschillende manieren waarop je je rijbewijs kunt halen. Heel populair bij de jeugd is "Conduite Accompagnée". Bij deze vorm van rijles begin je al vroeg met het halen van je "Code" oftewel het theoriebewijs. Zodra je dat hebt en minimaal 16 jaar oud bent, kun je beginnen. Na minimaal 20 uur rijles heb je een pedagogische afspraak (vooral bedoeld om de begeleiders te informeren) en krijg je een certificaat van de rijschool. Daarna kun je zelf aan de slag met je begeleider(s), meestal één of beide ouders. En dan is het een kwestie van ervaring opdoen. 

De vereisten om examen te doen zijn minimaal een jaar Conduite Accompagnée èn 3000 km rijervaring. Tijdens dat jaar hebben leerling en begeleiders nog twee keer een afspraak met de rijschool om ervaringen te bespreken en de vorderingen te laten zien. Van de rijschool krijgt de leerling een boekje waarin alle vorderingen tijdens de eerste 20 lessen worden bijgehouden en waarin alle ritten en bijzondere verrichtingen genoteerd moeten worden. Gelukkig hoeven de regelmatige ritten (bijvoorbeeld van en naar school) niet iedere keer te genoteerd te worden, maar kan worden volstaan met het eenmalig noteren en daarna turven van het aantal keren dat die route wordt gereden. 

Voordelen van Conduite Accompagnée zijn dat je flink op de kosten kan besparen omdat je minder rijlessen hoeft te betalen. Andere voordelen is dat de beginnende bestuurder als ie eenmaal z'n rijbewijs heeft, sneller punten op z'n rijbewijs verzamelt en dat de verzekering voor de beginnende bestuurder die z'n rijbewijs via Conduite Accompagnée heeft gehaald goedkoper is dan voor iemand die op de normale manier z'n rijbewijs heeft gehaald. 

Om duidelijk te maken dat het gaat om een leerling bestuurder die onder de hoede van een begeleider rijdt, ontvang je van de rijschool een sticker voor op de auto op het moment dat je met je begeleiders mag gaan rijden. Ander verkeer weet dan dat ze te maken hebben met iemand die het autorijden aan het leren is.

Gisteren hadden we de eerste pedagogische afspraak met de rijschool. Thomas had twee uur rijles en wij, zijn ouders, zaten op de achterbank. We keken mee hoe Thomas het deed en kregen allerlei tips van de instructeur. Doe dit, doe dat, hou hier rekening mee, vergeet niet dat je hetzelf ook moest leren en dat je in het begin ook niet alles tegelijkertijd kon, dus help ook daar waar nodig is. En ook voor de begeleider geldt: niet met alcohol op achter het stuur, niet slapen, niet telefoneren, want uiteindelijk is de begeleider de eindverantwoordelijke. Na deze eerste pedagogische afspraak mocht Thomas beginnen met het daadwerkelijke Conduite Accompagnée.

En vandaag natuurlijk gelijk op pad. Wel het advies van de instructeur opgevolgd en eerst zelf naar een grote parkeerplaats gereden en Thomas daar een beetje aan onze eigen auto's laten wennen. En daarna op de passagiersstoel gaan zitten terwijl Thomas het stuur overnam... Doodeng en reuzespannend. Maar naast je zit je eerstgeborene die er duidelijk zin in heeft, voorzichtig is en niet bang is om te rijden. En dat geeft ook vertrouwen. Natuurlijk moet er hier en daar iets gecorrigeerd worden of een aanwijzing gegeven worden, maar dat is normaal. Hij moet het tenslotte nog leren...

Thomas: Wetend dat de 20 uur rijles in een Mini Cooper waren, was de eerste keer rijden in onze Peugeot 107 best wel raar, dan zie je eindelijk eens een keer hoe het er uit ziet voor de bestuurder in de auto waar je zo aan gewend bent. Eenmaal op een grote verlaten parkeerplaats aangekomen mag ik dan eindelijk achter het stuur van de 107, met een gestresste vader rechts naast me. In het begin was het even wennen aan het kleinere benzine motortje van de Peu, die toch wel even een ander "gedrag" heeft dan de diesel die in de Mini zit, maar na een paar minuten was dat geen probleem meer. Vervolgens mocht ik even mijn parkeer-skills laten zien, en pruts daar zonder al teveel problemen de kleine auto achteruit naast een Clio. Vaders ook weer enigszins gerust gesteld, dus weer op weg naar huis. Op de terugweg namen we de lange route, met een "démarrage en côte" oftewel vanuit het niks weg rijden bij de bult op, die jammer genoeg niet de eerste keer goed ging... Toen even de snelweg op en nog geen kwartier later waren we al weer thuis.
Een paar uur later was het moeders beurt, en toen namen we dat bakbeest van een Espace mee... De dikke dieselmotor die daar in zit werd door mij zeer op prijs gesteld, en ik vond het dan ook makkelijker om mij daar aan aan te passen. We zijn nog niet de parkeerplaats af of ik heb Gertie al de stuipen op het lijf gejaagd, want ik wou even weten hoeveel plek ik nodig zou hebben om een volle 180 graden te draaien, en dat met ong. 18-20km/h op de teller.... Laten we zeggen dat dat niet heel erg op prijs werd gesteld gezien het feit dat ze dat helemaal niet verwachtte ;) Eenmaal moederlief tevreden met mijn rijkwaliteiten op de parkeerplaats mocht ik weer even de auto parkeren, iets wat toch een stukje lastiger gaat als je zo'n brede auto hebt. Vooruit in parkeren ging eerst een beetje moeilijk, gek genoeg was het achteruit in parkeren een makkie. En toen mocht ik ook met haar de weg op, nam een iets ander traject om weer terug naar huis te rijden, weer de snelweg op en niet lang daarna was het kleine ommetje alweer voorbij.  Nu ik in beide autos heb gereden krijg alleen nog maar meer zin om auto te rijden, en ik denk dat ik makkelijk aan die 3000 km zit na dat jaartje samen rijden met mijn ouders.

Onverwachte ontdekkingen

Nu Leon het met zijn volleybalteam uit Sennecey-le-Grand tot de landelijke finales van de Coupe de France heeft geschopt, gaan we op vrijdag naar Sennecey voor de training. Goed voor de teambuilding.
Leon z'n teamgenootjes wonen niet allemaal in Sennecey, maar ook in de omliggende dorpen. Ik heb tijdens mijn wandelingen in de buurt van Sennecey al een aantal van die dorpen gezien. Eén van de jongens uit het team van Leon woont in Monceaux  Ragny, een plaatsje dat ik nog niet kende. De moeder van die jongen vertelde me dat het een heel mooi, maar klein plaatsje is en dat er een wandeling is uitgezet. Dus toen ik afgelopen vrijdag met Leon naar Sennecey ging voor de training en het prachtig weer was, besloot ik die wandeling maar eens uit te proberen.

Nadat ik Leon had afgezet bij de sporthal, ging ik met Sep richting Monceaux Ragny. En inderdaad, een prachtig plaatsje. Allemaal oude huizen "en pierre" zoals ze dat hier zeggen. En smalle, bochtige straten, waar twee auto's elkaar nauwelijks kunnen passeren. Een typisch authentiek Frans dorpje, waar leuke details uit het verleden zijn gebleven.

Maar, en da's ook typisch Frans, het is wel een zelfstandige gemeente, met 34 inwoners volgens de laatste volkstelling in 2012. De moeder van het teamgenootje van Leon houdt het op een stuk of veertig inwoners. Ze is tevens eerste (en enige) wethouder en vormt samen met de burgemeester en 5 raadsleden vormt ze het bestuur van de gemeente. Met een heus gemeentehuis.

En doordat ze zo klein zijn, maar wel hun eigen bestuur hebben, is het ze tot nu toe gelukt om nieuwbouw zoveel mogelijk te weren. Helemaal gelukt is het niet, maar de nieuwbouw die er is, is zoveel mogelijk aan het oog onttrokken door groen en aan de straatkant is geprobeerd het nieuwe een uiterlijk te geven dat qua stijl beter bij de rest van het dorpje past. Om meer van dit soort situaties te voorkomen is het dorp nu "village inscrit". Dat betekent dat er strenge regels voor bouw en verbouw zijn om het karakteristieke aanzicht en het historische uiterlijk van het dorp te beschermen.

Niet alleen het dorpje is schitterend, de vallei waarin ze ligt ook. De wandeling was dan ook erg aangenaam.

Hoog tijd voor ... een typisch Frans uitstapje

Nu we toch al weer ruim 3 jaar in Frankrijk woonden vonden we het wel eens tijd worden om een echt wijndomein te bezoeken. Iets wat de echte Fransman regelmatig doet, want de beste wijn haal je natuurlijk niet in de supermarkt maar direct bij de wijnproducent zelf. Genoeg wijnboeren hier in de Bourgogne, maar slechts een handjevol dat biologisch werkt en aangezien dat iets is wat wij belangrijk vinden, zochten we dus naar een biologisch wijndomein. Via internet vonden we er een paar, waaronder Domaine de la Monette in Mercurey. Omdat we al eens wijn van dit Domaine geproefd hadden en dat erg lekker vonden, hebben we via de mail contact gezocht met de (Nederlandse) eigenaren om een bezoekje te plannen. 

Hoewel Mercurey niet heel erg ver bij ons vandaan is, duurt de rit er naar toe volgens het GPS-systeem nog altijd 3 kwartier. We laten ons leiden door het GPS-systeem en zijn verbaasd over de route waar we langs geleid worden. Niet de meest comfortabele route, maar wel de meest directe. En dus worden we over de kleine weggetjes geleid. Heel veel bochten, maar ook heel veel prachtige vergezichten over het mooie glooiende heuvellandschap van de Bourgogne. Vooral het laatste stukje is erg mooi om te rijden. We komen door een heel oud, authentiek dorpje en rijden daarna tussen de wijnvelden door naar Domaine de la Monette.

Na de hartelijke ontvangst worden we door Roelof en Marlon rondgeleid en krijgen we uitleg over het hele proces van het maken van wijn. 

Roelof en Marlon voor hun prachtige domein

We zien de wijnvelden en horen van Roelof en Marlon allerlei wetenswaardigheden over de wijnstruik, eventuele ziektes en andere problemen, de verschillen tussen biologisch en niet biologisch werken in de wijngaard, het snoeien, etc. Er komt meer bij kijken dan je in eerste instantie denkt.  
Daarna nemen we een kijkje in de gebouwen. De sorteertafel is natuurlijk leeg, zo in de wintermaanden, maar niettemin krijgen we door de verhalen en het enthousiasme van Roelof en Marlon een aardig idee van hoe het er in de zomermaanden aan toe gaat.

De sorteertafel tijdens de wijnoogst

Enkele van de kleine cuves waarin de wijn na het persen wordt opgeslagen

En natuurlijk de houten tonnen waarin de wijn ligt te rijpen.

Onze rondleiding eindigde natuurlijk met een proeverij, waarbij we verschillende lekker rode en witte wijnen hebben geproefd. Regelmatig genieten we nu na van ons bezoekje onder het genot van een fijn glas witte of rode wijn.

Met dank aan Roelof en Marlon Ligtmans van Domaine de la Monette voor de foto's. Zie ook www.domainedelamonette.fr

Verkozen!

Vanochtend (dinsdag 30 september) waren de electies van de délégués (klassenvertegenwoordigers). Als je délégué bent, moet je naar de conseils des classes (de besprekingen van het trimester), je moet proberen eventuele problemen op te lossen en bijvoorbeeld zieke leerlingen naar de vie scolaire te brengen (de vie scolaire is een soort van kantoortje waar bijgehouden wordt of leerlingen aan- of afwezig zijn, waar het gedrag van leerlingen wordt bijgehouden en wat het eerste aanspreekpunt voor de leerlingen en ouders is). Als er belangrijke berichten zijn aan de klas, dan vertellen de délégués dat. Als leerlingen personele problemen hebben waar ze over willen praten maar niet met volwassenen, dan kunnen ze daar met de délégués over praten.

Ik, Martijn, had vrijdag bedacht dat ik me wel verkiesbaar wou stellen want dat had ik nog nooit gedaan. Ik vond dat ik het op z'n minst één keer zou moeten doen want ik zit in het laatste jaar op het collège. Dit was dus mijn laatste kans. Ik heb me daarom verkiesbaar gesteld.

Voor de verkiezingen van de délégués worden duo's van leerlingen gemaakt die zich verkiesbaar willen stellen. De twee leerlingen, de titulaire en de suppléant(e), worden samen gekozen. De titulaire is degene die overal naar toe gaat, en de suppléant(e) gaat mee als tweede vertegenwoordiger of vervangt de titulaire als die er niet kan zijn. Ik heb me samen met Marion (een meisje uit mijn klas) verkiesbaar gesteld: ik als titulaire en Marion als suppléante. Er waren nog twee andere duo's. 
Per klas worden twee klassenvertegenwoordigers (met elk hun suppléant) gekozen. 

Iedereen in de klas (ook degene die zich verkiesbaar stellen) mag stemmen. Je neemt een envelop en één kaartje van elk duo. Daarna ga je een hokje in en doe je er 2 in de envelop en de andere doe je weg. Iedereen heeft dus twee stemmen. Na het stemmen worden de stemmen geteld, om te winnen moet je de absolute meerderheid hebben. Jimmy (een van de verkiesbaren) had 17 stemmen, Thibault (de andere verkiesbare) had er 10, en ik 9. Jimmy was dus sowieso verkozen tot délégué. Zowel Thibault als ik hadden niet de helft plus 1 van de stemmen (er waren die dag 19 leerlingen), dus moest er een tweede keer gestemd worden tussen Thibault en mij. Eén kaartje per envelop deze keer. In dit geval was het niet meer degene met de absolute meerderheid die wint maar degene met de meeste stemmen. Op een wonderbaarlijke manier had ik het voor elkaar gekregen om 10 stemmen te krijgen en Thibault 9.  Ik was verbaasd dat ik zoveel stemmen had gekregen, maar was verkozen. 

Toerist in eigen regio...

Vandaag toerist geweest in eigen regio en het charmante Charolles, op slechts een half uurtje rijden, bezocht. Een klein stadje met ongeveer 3000 inwoners, ooit de hoofdstad van het graafschap Charolais. En de Charolais is natuurlijk wereldberoemd vanwege de witte Charolais koe die zulk ontzettend lekker vlees geeft. In Charolles vind je dan ook het Maison du Charolais waar je alles te weten kan komen over de Charolaiskoe, vanaf dat ie in het weiland loopt totdat het vlees op je bord ligt. Wij hebben het vandaag gehouden bij een stadswandeling. 

Charolles

Grote delen van het stadje zijn Middeleeuws, waaronder de restanten van het kasteel van de graven van Charolais, waaronder Filips de Stoute en Karel de Stoute. Nu is het stadhuis gevestigd in het kasteel en de tuinen er omheen zijn prachtig. In de tuin onder andere Le Tour de Téméraire (de toren van Karel de Stoute), die prachtig is gerestaureerd.

Le tour de Téméraire

De bijnaam van Charolles is volgens de toeristische Michelingids "Klein Venetië van de Charolais". Er is inderdaad veel water in Charolles, diverse kanalen verbinden de riviertjes Arconce en Semence. De gemeente heeft de stad en vooral de kades rijkelijk van bloemen voorzien, waardoor Charolles een heel charmant stadje is.

Het centrum van Charolles wordt, zoals elk stadscentrum, gedomineerd door de kerk. De église du Sacré Coeur is gebouwd tussen 1863 en 1868. De klokken in de klokkentoren zijn afkomstig van een andere kerk en de zwaarste klok weegt 1280 kilo.

église du Sacre Coeur 

Onvoorstelbaar dat zo'n groot gebouw in 5 jaar gebouwd is...

Wij hebben ons prima vermaakt in Charolles en hebben ons (zoals we al wel eerder hebben gedaan) voorgenomen om regelmatiger de diverse stadjes en bezienswaardigheden in onze omgeving te gaan bezoeken.

Spoorzoeken

Wij houden er van om te wandelen en dat doen we dus ook in onze vakantie. Soms met z'n allen, soms Rienk en Gertie samen, maar Sep gaat altijd mee. Deze vakantie in de Drôme was wat dat betreft geweldig. Er waren wel 6 wandelingen in de directe omgeving van de camping die we konden lopen zonder eerst ergens met de auto naar toe te moeten rijden. Dat hebben we dus veelvuldig gedaan. 

Gelukkig heeft men in Frankrijk een redelijk eenduidig systeem om de wandelroutes te bewegwijzeren. Met een paar simpele streepjes wordt de richting aangeduid. De richting(en) die je niet moet nemen, worden voorzien van een kruis. Daarnaast wordt voor regionale en lokale wandelingen altijd de kleur geel gebruikt en voor wandelingen uit de serie Grande Randonnée (die door meerdere departementen en/of regio's gaan) altijd een rood en wit streepje. Dus als je 't systeem door hebt zou het altijd heel simpel moeten zijn.

Maar niets is minder waar. Zelfs de geoefende wandelaar mist nog wel eens een streepje. De streepjes worden dan ook overal waar mogelijk is geplaatst. En dat is de ene keer links van de weg of het wandelpad, de andere keer rechts. Je vindt de streepjes op bomen, lantaarnpalen, de achterkant van een verkeersbord, een elektriciteitspaal of de hoeksteen van de boerenschuur die direct naast de weg staat. Het is allemaal mogelijk. Soms vind je de streepjes op een dikke steen die in het pad ligt, maar ook bijvoorbeeld op een ooit in de berm geplaatste auto. 

Goed zoeken en dan vind je helemaal links, op het spatbord, een geel streepje

Meestal wordt linksaf op deze manier aangegeven. Voor rechtsaf is het natuurlijk precies andersom.

Bij bovenstaande foto werd de verandering van richting niet op de gebruikelijke manier aangegeven, maar door deze gele streep op de steen in combinatie met een kruis op een boom langs het andere pad. Rechts op de foto zie je nog een stapel stenen (cairn). Vaak plaatsen wandelaars op een kruispunt van paden of op een markant punt in de route een steen. Na verloop van tijd ontstaat er dan zo'n piramidevormige stapel. Wanneer de stapel te groot wordt, zie je vaak vlak ernaast of een eindje verderop het begin van een tweede stapel.

Streepjes op bomen geplaatst zijn soms aan het eind van het seizoen een stuk minder zichtbaar. Het groen is gegroeid en de wandeling wordt opeens een echte spoorzoekoefening. En dan loop je gemakkelijk een stukje extra, zeker als het kruis, dat aangeeft dat je in de verkeerde richting loopt, ontbreekt of ook verstopt zit achter groen.

Of nog net zichtbaar op een oud wit busje in de berm....

En soms vind je een hele tijd niets, kom je de bocht om en ineens is daar het einde van de wandeling, vaak gemarkeerd door een bordje: coucou!

Zomerbui

Na een echt warme zomerdag donderdag, met temperaturen van boven de 30°C, was het gisterochtend grijs en grauw en regende het zachtjes. Gelukkig was er geen wind. Als het waait en regent tegelijk, en de wind komt uit een bepaalde hoek, dan hebben we hier regelmatig last van plassen water die bij de (dichte) schuifpui door naar binnenkomen. In de herfst en winter liggen er hier daarom vaak standaard een paar oude handdoeken voor de schuifpui. 

Enfin, gisteren leek er dus weinig aan de hand. Gewoon een natte, grijze zomerdag. De eerste was dus maar in de droger gedaan in plaats van lekker buiten aan de lijn. En zoals ik vaker doe, even Facebook gecheckt. Op een pagina voor Nederlanders in Frankrijk zie ik een linkje van een meteobedrijf, een andere dan waar ik normaal op kijk, en daar wordt voor ons departement de code oranje aangegeven. Dat betekent dat er heftig weer verwacht wordt. Ik lees alle bijgevoegde commentaren en ontdek dat men in de Auvergne al te maken heeft met onweer en harde wind. Maar dat is afhankelijk van waar in de Auvergne (want hele grote regio) één tot drie à vier uur rijden hier vandaan. Aha, ook commentaren uit het departement naast de onze, waar het een beetje waait. Ik schrijf een ook een commentaar en ga daarna verder met m'n klusjes. De zon is intussen door de wolken gebroken en ik zie dat de buurvrouw de was buiten heeft opgehangen. Als mijn tweede lading was klaar is, hang ik em ook buiten op. De lucht ziet er prachtig blauw uit, met mooie witte wolken. Geen onweersbui te bekennen. Na de lunch, terwijl Thomas en Martijn de afwas doen, ga ik buiten het onkruid wieden tussen de stenen van het terras. Het is nu ook weer erg warm, wel een soort drukkende warmte, dus dat onweer kan wel komen, maar voorlopig nog niet. Om een uur of vier betrekt de lucht wat. Ik haal de was van de lijn en besluit de laatste dingen, die nog niet helemaal droog zijn, ook naar binnen te halen en niet te laten hangen. Martijn gaat al vast Sep uitlaten, terwijl ik Leon ophaal die bij een vriendje in het dorp speelt. Daarna gaat ieder z'n gang. Het wordt bewolkt, maar dat is ook alles. 

Ineens breken de wolken open en komt de regen met bakken naar beneden. Mabli komt direct binnen, maar van Mael geen spoor. De wind zet op en ik hoor Martijn zeggen:"de tuintafel wil er vandoor". Nu is die bij een zomerstorm twee jaar geleden al eens door de tuin gewaaid en daarbij is een poot lichtelijk beschadigd, dus een tweede vliegpartij door de tuin gaat ons waarschijnlijk een tuintafel kosten. Dus ik roep naar de jongens: "wie gaat er mee naar buiten?". Martijn gaat mee. We doen de garagedeur open om naar buiten te gaan en zijn binnen 3 stappen tot op onze huid toe nat. Op de hoek van het huis staat het al bijna blank. Snel pakken we de tuintafel en lopen ermee om het huis. Bij de bijkeuken hebben we een hoekje waar het met deze windrichting bijna windstil is en daar zetten we de tafel neer. We zien de regenpijp in die hoek die al dat water niet kan verwerken. Op twee plekken, waar de stukken regenpijp in elkaar geschoven zijn, komt het water er uit sproeien en ook daar staat de tuin blank. We halen ook de stoelen nog op. Terwijl we daarmee bezig zijn begint het te hagelen, dus wij rennen elk met een stoel terug naar het hoekje bij de bijkeuken, kwakken de stoelen daar neer en rennen de hoek om, waden daarna nog door een stukje blank staande tuin en daarna de garage in. Maar daar komt de volgende schrik: het water loopt de garage in. En niet een klein beetje zoals normaal, maar het loopt helemaal onder de bagagekar door. We pakken alle oude handdoeken van Sep die in de garage liggen om het water te stoppen. Achterin de garage staan namelijk nog een aantal verhuisdozen opgeslagen met spullen die we in dit piepkleine huisje niet kunnen gebruiken. Evenals wat houten kastdelen en planken. En dat alles moet wel droog blijven. De handdoeken doen hun werk.

Thomas heeft ondertussen beneden en boven alle ramen dicht gedaan. En is daarna droge kleren voor Martijn en mij gaan zoeken. Het water druipt uit onze t-shirten en broeken. Het is gelukkig niet koud, dus wij zien er alleen maar de lol van in. Ondertussen komt ook Mael binnen. Hij is minstens net zo nat als Martijn en ik en wordt door Thomas afgedroogd voordat ie verder het huis in mag. 

We trekken droge kleren aan, wringen onze kleren uit boven een emmer en doen ze in de wasmachine. Tijd om de boel binnen te inspecteren. Zoals te verwachten vinden we grote plassen water bij de schuifpui. Gelukkig komt het deze keer niet tot onder de piano. 

Daarna controleren we met z'n drieën de slaapkamers boven. Ondanks de luiken die bijna helemaal dicht waren, is de regen toch nog de slaapkamers binnengekomen. We nemen elk een slaakamer en vegen de plassen water, die onder de ramen liggen, op. Inmiddels is het gestopt met regenen. Ik ga de schuur in om de handdoeken daar uit te wringen en opnieuw te gebruiken om het regenwater op te dweilen. Nadat ik al het water uit de schuur heb en alle handdoeken heb uitgewrongen, zit er een ongeveer 4 liter water in de emmer.

De bui duurde misschien 20 minuten, maar we zijn ruim 40 minuten bezig geweest om alles weer op te ruimen. De wasmachine en droger hebben tot 's avonds laat gedraaid om alle natte kleren en handdoeken weer schoon en droog te krijgen. 
Rienk was ten tijde van de bui in Montceau les Mines, een kilometer of 8 verderop, en heeft daar alleen een beetje regen gehad. Niks niet zomerse stortbui zoals wij hier hebben gehad. 
Een uurtje na de bui trekt de lucht weer open, komt de zon er weer door en hebben we nog een prachtige zonnige avond. 

Muizen, motten, vlinders...

Sinds een paar maanden gaan ze naar buiten, onze katten Mabli en Mael (zie de blog van 6 februari 2014). En dat vinden ze geweldig. We houden ze 's nachts binnen (als het lukt om ze 's avonds binnen te krijgen) omdat we niet nog eens twee katten willen verliezen als maal voor de 'familie Vos'. 
Een wekker hebben we niet meer nodig: iedere ochtend om half zeven miauwen Mabli en Mael ons wakker omdat ze naar buiten willen. De hele dag zijn ze buiten en komen zo nu en dan even naar binnen. Mael gaat 's ochtends gauw even naar buiten, doet z'n behoefte in een hoekje van de moestuin dat niet gebruikt wordt en komt dan naar binnen om te vragen om z'n ochtendknuffel. Een echte knuffelkat. Mabli niet. Zij wil alleen knuffelen als zij daar zin in heeft en vooral niet als de baasjes dat willen. Mabli vertrekt 's ochtends en is dan lekker lang op pad. Regelmatig komt ze terug met een dood veldmuisje. Als een echte kat komt ze die naar binnen brengen, jak. Vanochtend leefde het muisje nog dat ze mee naar binnen bracht. Leon en ik waren boven bezig en wij hoorden wat gestommel op de overloop. We hebben daar een grote nis met planken als bergruimte. Onder de onderste plank staan een aantal verhuisdozen waar nog allemaal spullen in zitten. Tussen de dozen en de plank zit een paar centimeter. Een favoriete verstop- en slaapplek van Mabli uit de tijd dat ze nog niet naar buiten ging. We zagen Mabli tussen de dozen kruipen en springen en gingen op onderzoek uit. Bleek daar een nog levend muisje te lopen waar Mabli op jaagde en wat mee wilde spelen. Gauw de slaapkamerdeuren dicht gedaan en om hulp geroepen. Deze moeder durft namelijk wel een spinnetje te pakken, maar is een beetje bang voor levende muisjes. Martijn en Leon hebben samen het muisje gevangen, terwijl ik Mabli had opgesloten in een slaapkamer. Het muisje is aan de rand van de tuin weer vrijgelaten en is hopelijk zo slim om zich niet weer door een kat te laten vangen. 

Mabli, de jaagster

Naast muizen jagen Mabli en Mael ook achter vlinders en andere vliegende insecten aan. Vooral Mael maakt daarbij de prachtigste sprongen. Een waar schouwspel om te zien. Helaas nooit een camera bij de hand op het moment dat ik Mael zie jagen op vlinders, bijen en motten. En tegen de tijd dat ik de camera heb gehaald, zit Mael weer heel ergens anders, want die vlinders die vliegen overal maar naar toe...

Mael

En even later liggen ze dan lekker samen te slapen op een kussen in de kamer. 

Terug naar de Middeleeuwen...

Een driedaags weekend voor de deur en een prachtige weersvoorspelling: tijd om weer eens toeristje te spelen. Op ons verlanglijstje stond nog het Middeleeuwse kasteel van Guédelon. In de Bourgogne, dus onze regio, maar niet echt naast de deur. Ruim 200 kilometer en dik tweeëneenhalf uur rijden. Het kan wel in één dag, maar echt comfortabel is het niet. En dus pakten we de tent en slaapzakken in en streken voor 2 nachtjes neer op de gemeentelijke camping in Saint Fargeau, een kilometer of tien vanaf Guédelon. 

Guédelon is de locatie waar een Middeleeuws kasteel gebouwd wordt met Middeleeuwse bouwtechnieken. Aanjager van dit project was de eigenaar van het kasteel van Saint Fargeau die erg geïnteresseerd was in de archeologische aspecten van zijn kasteel. Hij ontdekte dat de basis van zijn kasteel Middeleeuws was en raakte daardoor geïnteresseerd in Middeleeuwse kastelen en bouwtechnieken. Met behulp van iemand anders werd er een projectplan bedacht en werden financiers gezocht. In 1998 is men met de bouw van een 13e eeuws kasteel begonnen. Men verwacht nu nog minstens 7 jaar nodig te hebben voor het voltooien van het bouwwerk. 

Het Middeleeuwse kasteel in aanbouw. Er is een fictieve opdrachtgever verzonnen, een ridder, en daarop is het bouwplan van het kasteel aangepast. In de 13e eeuw schijnen er ontzettend veel van dit soort kastelen in Frankrijk te hebben gestaan. Zo ongeveer iedere 30 kilometer. Er was daardoor ook enorm veel bouwervaring. In die tijd duurde het zo'n twaalf jaar voordat een kasteel helemaal af was. In Guédelon doen ze er twee keer zo lang over. Enerzijds omdat een deel van de ervaring die de vroegere bouwers hadden is verdwenen en er nu opnieuw uitgevonden moet worden hoe iets gedaan moet of kan worden. Anderzijds omdat de werknemers van nu weliswaar professionele krachten zijn, maar naast hun timmer- en metselwerk ook vragen van bezoekers beantwoorden en desgewenst uitleg geven over het werkproces en de technieken die ze gebruiken.

Het woondeel van het kasteel is inmiddels klaar, maar de torens, de muur die de binnenplaats zal omheinen en de poort moeten nog afgemaakt worden. Indrukwekkend om te zien. In het bos rondom het kasteel zijn de verschillende werkplaatsen. De grondstoffen die gebruikt worden om het kasteel te bouwen worden ter plekke gewonnen en verwerkt. Er is een kleine steengroeve, waar de stenen worden uitgehouwen en in vorm gebracht. Er worden bomen omgehakt en verwerkt tot balken, planken en houten dakpannetjes voor de bijgebouwen. De balken en planken worden daarna door de timmermannen verwerkt tot steigers, vloerplanken, de raderen waar een werknemer in rondloopt om de takellift met stenen omhoog te laten gaan...

Deze jongens hebben geen sportschool nodig...

In de touwslagerij worden touwen gemaakt, maar helaas mogen die niet ter plekke gebruikt worden voor de 'liften' in verband met de veiligheidseisen. Maar er zijn genoeg plekken op het kasteelterrein waar ze wel gebruikt kunnen worden. 
Ook de dieren die je in de Middeleeuwen op of bij zo'n kasteel aantrof, zijn op het terrein te vinden: varkens, trekpaarden, ezels, ganzen, kippen, etc. Sep was ook mee en heeft zich overigens vorstelijk gedragen tussen de vele duizenden bezoekers die er Pinksterzondag waren. Sep vond de ezels reuze interessant. Helaas waren de ezels niet zo in hem geïnteresseerd. 

Een ontzettend leuke dag! Guédelon blijft op ons toeristisch verlanglijstje staan. Over een jaar of drie willen wij dit fantastische project nog eens bezoeken om te zien hoe de bouw vordert.

Hoe je van een koolzaadveld voor de deur een veldboeket op tafel krijgt...

Mooi om te zien, zo'n koolzaadveld voor de deur. Maar we hebben nu ook ondervonden dat daar nadelen aan vastzitten.

Vorige week gaf de boordcomputer van de auto de melding dat de ABS en EPS gecontroleerd moesten worden. Beetje gek, vonden wij, want de auto had nog geen twee weken eerder een grote beurt gehad. Toch maar even naar de garage... Daar werd de boordcomputer van de auto aan de grote computer gekoppeld, zodat een mooie en gedetailleerde uitdraai van de foutmelding gemaakt kon worden. En inderdaad, er bleek iets niet in orde. Wat was het geval? Voor de ABS gaat er een slangetje naar het wiel die de snelheid meet. De monteur vertelde mij dat dit slangetje gemaakt wordt van een soort materiaal waarin onder andere ook koolzaad verwerkt wordt. En muisjes schijnen dol te zijn op koolzaad en het gebeurt dus regelmatig dat muizen deze kabeltjes doorknagen met als gevolg een foutmelding voor de ABS. Dus maar weer naar huis en de volgende dag opnieuw naar de garage, zodat het nieuwe kabeltje geplaatst kon worden. Gelukkig had de monteur het kabeltje voor het plaatsen omwikkeld met een beschermmateriaal, zodat de muizen het kabeltje nu hopelijk niet meer lekker vinden.

Voor Sep is het altijd prettig als de auto naar de garage moet. Dat betekent namelijk dat ie mee mag en dat hij, samen met 't vrouwtje, terug loopt naar huis. Midden door de weilanden en dus kan ie lekker loslopen. 't Vrouwtje vond het ook niet zo erg. Ze houd van wandelen, het zonnetje scheen en onderweg plukte ze nog een mooi veldboeket voor op de tafel.

Prehistorie, onderaardse rivier en fossielen = grotbezoek

Ondertussen is het bijna traditie geworden: in het voorjaar en in het najaar komen de ouders van Gertie enkele dagen met de camper op bezoek. En ook 'traditie' is dat we ze dan een beetje van onze omgeving laten zien. En dat is voor onszelf ook leuk. Immers, met twee sportende zonen en één zoon en vader die muziek maken, blijft er vaak genoeg in het weekend geen tijd over om ergens naar toe te gaan. Familiebezoek is dan een mooie reden om ons departement of onze regio verder te gaan verkennen. 
Want hoe langer we hier wonen, hoe meer we tot de ontdekking komen dat we het hier allemaal in de Bourgogne hebben. De wijnvelden en bijbehorende domaines of châteaux, dat weet natuurlijk iedereen. Maar voor grotten hoef je bijvoorbeeld niet per sé naar de Dordogne of de Ardèche. Die heb je hier ook. Wij bezochten afgelopen zondag met opa en oma de grotten van Azé.

De grotten van Azé bestaan uit een prehistorische grot en een nog actieve grot met verschillende gangen. We begonnen de rondleiding in de nog actieve grot met een onderaardse rivier. Inmiddels is een groot deel van de grot verkend en bekend, maar een (vermoedelijk) bijna even groot deel is nog onbekend. Voer voor speleologen. 

De onderaardse rivier

Na de actieve grot gingen we de Prehistorische grot in. Deze grot bood vanaf zo'n 300.000 jaar geleden regelmatig onderdak aan dieren en mensen. In deze groot zijn vooral veel botten van holenberen gevonden, maar ook fossielen van andere beerachtigen, holenleeuwen, paarden, neushoorns en allerlei knaagdieren. Ook tegenwoordig wordt de grot nog door dieren gebruikt: een aantal soorten vleermuizen komt ieder jaar in de grotten van Azé overwinteren 

Reconstructie van een skelet van een holenbeer, van botten die in de grot zijn gevonden

In deze grot vinden we natuurlijk ook de bekende stalagmieten en stalactieten.