Tour de France, deel 1

Afgelopen weekend met Leon en de andere benjamins (jongens van 11 en 12 jaar) naar een Internationaal volleybaltoernooi in Ensisheim (vlakbij Mulhouse) geweest. Twee trainers/coaches, twee ouders(waaronder Gertie) en 12 kinderen in 2 minibusjes op weg naar de Elzas. Later kwamen nog vier ouders, die zaterdags vooral toerist hebben gespeeld in Colmar en zondags ook naar de wedstrijden hebben gekeken. 

Het toernooi in Ensisheim werd in twee sporthallen georganiseerd, in de oude hal en in de nieuwe, prachtig uitgevoerde sporthal. Maar net als overal in Frankrijk, was het weer erg koud in de sporthal. De organisatie had het verder prima voor elkaar. Er werd voor eten gezorgd: zaterdag tussen de middag 3 soorten pasta, zaterdagavond ham, aardappelsalade en wortelsalade en zondag tussen de middag couscous met groente en merguezworstjes. Zaterdagavond gingen alle teams met hun begeleiders naar de halve finale van de Europese Cup: Odintsovo (Rusland) tegen ASPTT Mulhouse in het prachtige Palais des Sports in Mulhouse. Beide teams speelden sterk, maar de Russinnen wisten net op de beslissende momenten te scoren en wonnen daarom de wedstrijd met 3-0 (setstanden 25-21, 25-21 en 25-23).

Mulhouse in het rood, Odintsovo in het wit 

Leon vormde, samen met Martin, de vaste basis van het team Saône-et-Loire 2, maar kon het gebrek aan ervaring van de overige teamleden niet goedmaken en helaas eindigden ze dan ook als laatste. Wel kregen ze nog een geweldig compliment van een mevrouw uit de Haut-Rhin (het departement waartoe Ensisheim behoort en waarvan de teams als 2e en 6e geëindigd zijn). Zij vertelde dat ze Saône-et-Loire 2 beide dagen had zien spelen en dat ze zondag een enorme ontwikkeling hadden laten zien en dat het zelfs een plezier was geweest om de laatste wedstrijd van de jongens te zien (een heel spannende, met een derde beslissende set, die ze helaas op het nippertje hebben verloren met 15-13). Helaas alle wedstrijden verloren en als laatste geëindigd, maar wel heel veel geleerd! 
Zondag aan het eind van de middag nog de medaille-uitreiking bijgewoond, waar de medailles uitgereikt werden door het damesteam van Mulhouse dat we zaterdagavond hadden zien spelen. Daarna in de minibusjes terug naar Sennecey (en wij vanaf daar nog terug naar Sanvignes les Mines). Een heel lang weekend vol volleybal.

Daar zitten we op de tribune. De teams van Saône-et-Loire zijn in hun blauwe trainingspakken duidelijk te herkennen.

Vanaf de nieuwe sporthal uitzicht op de bergen (met sneeuw!) van de Vogezen

Eetgewoonten

Na tweeënenhalf jaar in Frankrijk is er geen andere conclusie mogelijk: onze eetgewoonten zijn veranderd. 

In Nederland aten we altijd al relatief laat (ergens tussen 6 en 7 uur 's avonds), maar hier eten we nog later. We eten nog niet zo laat als de meeste Fransen, maar half 7 eten is vroeg. Ook eten we tegenwoordig vaak tussen de middag warm, net als de Fransen. Dat is vooral omdat dat gemakkelijker is met sport dan wel muziek 's avonds. 's Avonds eten we dan wel (Nederlandse gewoonte) brood en geen soep en salades zoals de Fransen. 

Niet alleen het tijdstip waarop we eten is veranderd, ook de gerechten die we eten. Het aanbod in de winkels is toch iets anders, je krijgt recepten van Franse vrienden en maakt eens na wat je bij hen hebt gegeten, je krijgt groenten die je niet of nauwelijks kent van vrienden, buren of kennissen met een grote groententuin. En daar doe je dus wat mee. Gelukkig is er internet, waar je ontzettend veel recepten kunt vinden.

Zo kreeg ik laatst van een vriendin een courge-spaghetti. Dit is een enorme courgette, behorend tot de familie van de pompoenen. Een groente die je niet zo gauw in de supermarkt aantreft, maar wel veel in de moestuinen hier. Maar ja, hoe maak je dat klaar, zo'n courge spaghetti? Je moet dat ding dus in de lengte door midden snijden en dan koken. Mijn vriendin doet dat 20 minuten in de snelkookpan, maar die heb ik niet. Bovendien was geen van mijn pannen groot genoeg om daar die reuze courge in te koken. Lang leve internet, want daar lees je dus dat je de courge spaghetti ook prima kan laten garen in de oven. Als je ze uit de oven haalt (of uit de pan), schraap je met een vork het vruchtvlees eruit. Dat vruchtvlees vormt dan lange dunne draden en lijkt enorm op spaghetti (en dat verklaart gelijk de naam van deze groente). Daarna wordt het vruchtvlees meestal verwerkt tot salade of ovenschotel waarbij het wordt gegratineerd met kaas. 

Verder eten we hier vaker couscous, quinoa en linzen. Enerzijds omdat het aanbod groter is, anderzijds omdat het een goede basis is voor maaltijdsalades. Vooral in de zomer, als het erg warm is, zijn maaltijdsalades ideaal. Je kookt 's ochtends vroeg als je huis nog koel is en je eet je salade koud of lauw als het te warm is voor een warme maaltijd. Het van oorsprong Noord-Afrikaanse gerecht Tabouleh (couscous met tomaat, munt en peterselie) is ondertussen net zo Frans als kikkerbilletjes en slakken. 

Boerenkool daarentegen is hier een heel nieuwe groente. Ik heb het hier nu één keer in de (bio)winkel gezien en het verkocht voor geen meter. Men kent het niet (meer). Boerenkool is hier echt een vergeten groente. Pas sinds een jaar of twee wordt het weer in Frankrijk gekweekt (vooral in Bretagne) en verkocht. Aanleiding? Amerikaanse en Franse sterren die de Chou Kale roemen, vanwege alle vitaminen die de groente bevat.  

Bij gebrek aan grote diepvries maken we nu zelf onze pizza's. En die vinden we eigenlijk véél en véél lekkerder dan diepvriespizza's of de pizza's van Deborah, die iedere woensdag- en zaterdagavond pizza's in ons dorp verkoopt.

Zoveel lekkerder dat het al het werk ruimschoots waard is en een nieuwe familietraditie opleverde: zaterdagavond pizza en filmavond.

Lente op de Mont Avril

Vandaag, 23 februari 2014, een prachtige wandeling gemaakt. De weersvoorspellingen waren goed: volop zon en een aangename temperatuur van rond de 12 graden. Het beklimmen van de Mont Avril (421 m) leek ons wel wat. De wandeling was 7,5 kilometer en vertrok uit Jambles. Langs het (privé)kasteel van Charnaille en de molen van Renache, tussen de wijnvelden door en tenslotte de berg beklimmen. Het weer was geweldig, ondanks af en toe een wolk die voor de zon langs dreef. Warm genoeg om de wandeljassen uit te doen en in de rugzakken op te ruimen. 

De olijke tweeling op avontuur

Eind juni (2013) berichtten we in de blog over de verdwijning van Paquerette en Domino, onze katten van toen net een jaar oud. Het meest waarschijnlijke is dat ze gevangen en opgegeten zijn door een vossenfamilie die hier vlakbij in een bosje leeft. Hoewel we dat allemaal een vreselijk idee vonden - gek hè, terwijl we het niet vreselijk vonden dat Domino en Paquerette muisjes dan wel molletjes vingen, ze doodmaakten en mee naar huis namen- heeft dat ons er niet van weerhouden om een paar nieuwe kittens in huis te halen (zie de blog van eind augustus 2013).

Mabli en Mael kwamen, vers van de boerderij, bij ons in huis en waren banger voor ons dan voor Sep. Nou lijkt Sep ook meer op een koe of een geit dan wij... 

Sep en Mabli op de bank, Mael op het kussen van de rugleuning

Mabli en Mael wenden wonderbaarlijk snel en hadden er eigenlijk geen moeite mee om binnen te blijven. Eerst lieten we ze binnen om aan ons en het huis te laten wennen en daarna om te voorkomen dat we een nestje kregen en dat Mael (de kater) te ver weg zou lopen. Een ongecastreerde kater kan namelijk een territorium hebben waarvan de grens op wel 6 km van huis ligt. En dat is wel erg ver. Mabli is in december gesteriliseerd en Mael is onlangs gecastreerd. En nu is het dus tijd om naar buiten te gaan, voordat alle bloempotten in huis zijn gesneuveld. Want ondanks de nare ervaring met Paquerette en Domino hebben we besloten dat deze katten echt kat mogen zijn en dus gewoon naar buiten mogen, om te jagen bijvoorbeeld. We willen ze niet altijd binnen houden en we willen ze vooral niet aan een touwtje vastzetten in de tuin. 

De eerste pasjes buiten worden voorzichtig gezet. Blijkbaar zijn ze helemaal vergeten dat ze in hun eerste paar maanden op de boerderij al veelvuldig buiten zijn geweest. Ze bleven eerst wat schichtig in de deuropening staan. Na een tijdje durfden ze even naar buiten, maar zodra ze een auto hoorden aankomen schoten ze pijlsnel de keuken weer in. Vandaag zijn ze via het raam in de bijkeuken naar buiten gegaan. Daar, aan de achterkant van het huis, zien en horen ze de weg minder en dat vonden ze blijkbaar prettiger. 

Op onderzoek...

 Ze hebben het er maar druk mee: naar buiten, weer naar binnen, weer naar buiten, maar een beetje verder dan eerst... Na een half uurtje zijn ze zelfs buiten even een beetje aan het spelen met elkaar. 

Mabli

Mael zit klaar om Mabli op te jagen

Uitrusten van al die indrukwekkende ervaringen

Nederlaag en Winst

Ook in het nieuwe jaar gaat het volleyballen door. Vorig weekend was weer een echt volleybalweekend. Zaterdagochtend een training in Sennecey voor Thomas. Zondagochtend al vroeg naar Chalon-sur-Saône, waar Thomas in het busje van Sennecey stapte om met zijn teamgenoten naar Parijs te gaan voor de vierde tour van de Coupe de France. Leon en ik bleven in Chalon want een goed uur later begon voor ons de Journée Jeunes. Omdat de afstanden tussen de clubs hier aardig groot zijn, worden er ieder volleybalseizoen 5 of 6 Journée Jeunes georganiseerd. Tussen ongeveer half 10 's ochtends en een uur of 3 's middags worden er dan wedstrijdjes tussen de verschillende teams georganiseerd. De Journée Jeunes begint steevast met een foto van alle deelnemers en coaches bij elkaar. Per leeftijdsgroep zijn er dan meestal 1 of 2 poules, waardoor ieder team een stuk of 6 wedstrijden speelt. Voor de leeftijdscategorie waartoe Leon behoort betekent dat 6 wedstrijden van 1 set (tot 25 punten). De finalewedstrijd van zo'n dag is twee sets (tot 25 punten elk) en bij een setstand van 1-1 wordt er nog een derde set (tot 15 punten) gespeeld. De pupilles kinderen tot een jaar of 9), die ik train en coach, spelen 1 tegen 1 en per wedstrijdje 1 set tot 15 punten. Op zo'n Journée Jeunes spelen zij soms wel 8 wedstrijdjes. Tussen de middag wordt er steevast gezamenlijk gepicknickt. Ieder heeft z'n eigen lunch mee en voor de begeleiders is er natuurlijk een bekertje Bourgondische wijn. 's Middags worden de poules opnieuw ingedeeld, naar aanleiding van de uitslagen van 's ochtends. Dat levert soms verrassende resultaten op. De dag wordt altijd afgesloten met het vermelden van de behaalde posities van ieder kind (bij de pupilles) en ieder team. Zondag werd het team van Leon (weer) tweede en ook 'mijn' pupilles hadden goed gespeeld. Eén van mijn pupilles is tot nu toe iedere Journée Jeunes als eerste geëindigd, zo ook deze keer, en de beide dames eindigden als tweede en vierde (van 10). Daarna zat de volleybaldag voor Leon en mij er op en konden we naar huis. 

Thomas en zijn team waren niet op dreef en hebben in Parijs beide wedstrijden verloren. Dat betekent dat zij helaas niet verder deelnemen aan de Coupe de France.

Dit weekend weer een weekend vol volleybal. Niet voor Thomas, die heeft genoten van het feit dat hij weer eens de hele ochtend kon uitslapen, maar wel voor Leon. Gisterochtend een training van 2 uur als voorbereiding op de wedstrijden van de Coupe de France van vandaag. Het was gisteren gelukkig geweldig weer, niet te koud en midden op de ochtend begon de zon te schijnen. Ik heb dus weer een prachtige wandeling gemaakt. Gestart in Laïves, een prachtig dorpje vlakbij Sennecey-le-Grand, heb ik een rondje gelopen waarbij ik weer langs de Eglise St. Martin langs kwam (zie de blog van 11 november 2013). Nu kwam ik alleen van de andere kant. En wat was ik blij met mijn nieuwe wandelstokken, want het pad naar de Eglise St. Martin toe was erg modderig en steil. Omhoog ging nog wel, maar daarna het andere pad naar beneden... Dat was zo mogelijk nog steiler en gladder. Gelukkig had ik extra grip door de wandelstokken. Maar heel tevreden want de 6,5 km, die de route volgens het wandelboekje is, in één uur en 20 minuten afgelegd. 

Vandaag met Leon naar Sennecey geweest voor de wedstrijden. Oh en wat maakten die jongens het spannend bij de eerste wedstrijd tegen een team uit Lyon. Ze stonden vrijwel direct op achterstand. En niet zo'n kleine achterstand ook. Op een bepaald moment stonden ze wel 10 punten achter. Uiteindelijk lukte ze het om de eerste set met 26-24 te winnen. De tweede set wonnen ze ook. En heel wat gemakkelijker dan de 1e set. Na de lunch speelden ze de tweede wedstrijd tegen een team uit Parijs. Dat team was toch echt een beetje beter, dus die wedstrijd werd verloren met 2-0. Het zou dus van de laatste wedstrijd, tussen de teams uit Lyon en Parijs, afhangen of het team van Leon nog weer een ronde verder kon in de Coupe de France of niet. En het Parijse team won nogmaals met 2-0, wat betekende dat het team uit Lyon 2 wedstrijden had verloren. Zij gaan niet verder en het team van Leon wel. Volgende tour van de Coupe de France in maart. Ik ben benieuwd waar ze dan naar toe moeten. 

Marché de Noël Sanvignes

Zoals ieder jaar is er half december Marché de Noël (Kerstmarkt) in Sanvignes.De Marché de Noël van Sanvignes begint zaterdags om 4 uur 's middags en is open tot middernacht. De zondag kan men vanaf 10 uur 's ochtends tot 4 uur 's middags terecht. En zodra de markt open gaat, ziet het zwart van de bezoekers. Onvoorstelbaar. Onze Marché de Noël heeft ondertussen een aardige reputatie opgebouwd gezien de herkomst van de bezoekers. Bewoners uit de ruime omgeving en zelfs bussenvol uit andere regio's (twee-, drie-, vierhonderd kilometer vanaf hier). 
Voorgaande twee jaren ben ik even op de kerstmarkt geweest. Het eerste jaar was het meer uit nieuwsgierigheid. We kwamen terug van iets (ik weet niet meer wat) en zagen de enorme drukte in het dorp. Ik ben midden in het dorp uitgestapt omdat ik dan wel eens wilde zien wat de Marché de Noël in ons kleine dorpje voorstelde. Ik was in 10 minuten de hele Kerstmarkt over en heb me vooral verwonderd over de inhoud van de stands: etenswaren, drank (vooral wijn), zelfgemaakt handwerk (genaaide of gebreide producten, quilts, voorwerpen van gevlochten riet of hout) en een of twee standjes met tasjes, portemonnees en sieraden. Onze tweede Kerst hier, moest Rienk op zondagochtend met de Harmonie spelen op de Kerstmarkt. Dat is traditie. Dus daar even gekeken en inmiddels kwam ik natuurlijk hier en daar een bekende tegen waar even een praatje mee gemaakt moest worden. 
Dit jaar was ik zo goed als de hele zaterdag op de Kerstmarkt te vinden. Sinds februari van dit jaar ben ik vice-présidente van het Comité de Jumelage (de club die zich met de zustersteden Eisenberg (Duitsland) en Baldock (Engeland) bezighoudt). Het Comité de Jumelage heeft altijd een standje op de Marché de Noël. Ook zusterstad Eisenberg komt altijd naar de kerstmarkt van Sanvignes, nadat Sanvignes begin december al op de kerstmarkt van Eisenberg is geweest. Dat ik met opgroeiende kinderen die altijd in het weekend sporten niet mee kan helpen op de kerstmarkt in Eisenberg wordt me gauw vergeven, maar nu met zo'n "thuiswedstrijd" kom ik er natuurlijk niet onderuit. Dus zaterdag was ik van de partij. Het Comité de Jumelage verkoopt crèpes op de kerstmarkt om de kas een beetje te spekken... Alhoewel, een groot deel van de winst wordt direct weer opgegeten, want als de Duitsers uit Eisenberg op de avond voor de kerstmarkt aankomen, moet er natuurlijk wel wat gegeten worden. Als goed gastheer nemen de gastgezinnen hun Duitse bezoekers mee naar het restaurant waar voor de hele groep is geboekt. De maaltijd voor de Duitse gasten is voor rekening van het Comité de Jumelage, terwijl de gastgezinnen hun eigen maaltijd afrekenen. Ook zondags na afloop van de kerstmarkt wordt er een diner geregeld (via een traiteur) voor de Duitse gasten, hun gastgezinnen en iedereen die geholpen heeft op de kerstmarkt. En natuurlijk zijn de kosten voor het Comité de Jumelage. Lood om oud ijzer dus, maar ach, het is gezellig en eten is belangrijk (voor de Fransen). Dus zaterdag was ik in de stand van het Comité de Jumelage om crèpes te bakken, want dat is een echte vrouwenaangelegenheid. We zijn bij het comité lekker traditioneel: de mannen bouwen de stand op en af en doen het sjouwwerk, de vrouwen bakken de crèpes. Echte Franse crèpes zijn heel groot en flinterdun. Ze worden gebakken op een grote ronde gietijzeren plaat. Daar giet je wat beslag op en met een 'rondelle', twee kleine ronde houtjes in de vorm van een T, spreid je het beslag uit over de bakplaat, waarbij je crèpe het liefst even groot wordt als de bakplaat. Als je te hard duwt met de rondelle krijg je gaten in je crèpe en als je de rondelle niet snel genoeg beweegt, wordt je crèpe niet groot genoeg en dus ook te dik. Je draait ze om met een heel lange, dunne spatel. Het liefst een metalen, want die zijn dunner dan de houten spatels. Je moet er even wat gevoel voor krijgen, maar daarna lukt het meestal wel. En zo erg is het niet als er wat crèpes mislukken. Die worden uitgedeeld aan de Duitse vrienden in de stand van Eisenberg. Zij verkopen echte Duitse bratwurst in hun stand en zijn daarmee erg populair. Ieder jaar nemen ze meer worsten mee, dit jaar maar liefst 1000, en ieder jaar zijn ze voor het eind van de kerstmarkt uitverkocht. 
Rienk gaf zondagochtend acte de présence op de Kerstmarkt: de jaarlijkse aubade met de Harmonie.

De voorste crèpe is door mij gemaakt (en eigenlijk nog net een beetje te klein)

En net zoals vorig jaar speelde Rienk op zondagochtend met de Harmonie op de Kertmarkt. Je ziet Rienk (met fluit) net boven de linkerschouder van de dirigent 

Weekend?

Weekend? Wat is dat ook alweer? Sinds Thomas en Leon elk met een team van Sennecey-le-Grand meedoen aan de Coupe de France schiet mijn weekend er regelmatig bij in. Gelukkig kan ik nu het 'gemiste' weekend door de week in kleine beetjes inhalen.

Zaterdagochtend weer een training voor Leon in Sennecey-le-Grand, waar Sep en ik dus weer lekker gewandeld hebben. Alhoewel lekker... echt ontspannend was het niet, althans het deel door het bos. In het bos liepen ook jagers rond, dus Sep bleef aan de lijn en kon pas toen we het bos uit waren even los. Zaterdagmiddag snel brownies gebakken, want het is gewoonte dat ouders die mee gaan te supporteren naar de wedstrijden van de Coupe de France iets lekkers (bij voorkeur zelfgebakken) meenemen. Daarna snel met Sep naar de hondencursus. Na de hondencursus snel omkleden, opdrachten geven aan Thomas en Leon en dan naar La Trèche, het multifunctioneel centrum hier in het dorp. Daar was namelijk de jaarlijkse voorspeelavond van de muziekschool. Zowel Rienk als Martijn moesten daar spelen. Martijn op de piano en de dwarsfluit, Rienk alleen op de dwarsfluit. Gelukkig waren zij beide voor de pauze aan de beurt en kon ik in de pauze, nadat deze en gene nog even begroet was, gauw terug naar huis om de pizza's te maken, waarvoor Thomas al de voorbereidingen had getroffen. 

Zondag al om 7.05 uur in de auto gestapt. Leon en zijn team moesten wedstrijden voor de coupe de France spelen in Boëge (Haute-Savoie). Naast Annemasse, zeggen de Fransen dan. Eeeh, waar? Annemasse, dat zegt de gemiddelde Nederlander natuurlijk weinig. Maar Annemasse is een Franse stad die zo ongeveer tegen Genève aan ligt, alleen de grens ligt er tussen. Maar goed, die grote stad Genève is niet Frans, dus die noemen ze niet als locatiebepaler. Enfin, lekker lang onderweg en daarna in een ijskoude sporthal aangekomen. Gelukkig scheen het zonnetje lekker, dus hebben de supporterende ouders een lekkere wandeling gemaakt door het dorp. Helaas lag er minder sneeuw dan voor deze tijd van het jaar gebruikelijk is. 

Boëge (74)

Leon en zijn team hebben de eerste wedstrijd met 2-1 verloren. De tegenstander was erg goed en helaas was het team van Leon niet optimaal in vorm. De tweede wedstrijd (die pas om 15.00 uur begon) hebben ze met 2-1 gewonnen. Ook daar lukte het de spelers niet echt om optimaal te spelen en nadat de eerste set was verloren met 25-14 werd het echt spannend. Ze moesten de tweede set winnen om nog een kans te hebben om door te gaan naar de volgende ronde. Mede dankzij de supporterende ouders wisten ze de stemming er in te houden en wonnen ze de tweede set met 25-22. De derde set ging de score gelijk op en zaten de ouders aan de kant het te besterven van de zenuwen, zo spannend was het. Gelukkig hebben ze de derde set nipt gewonnen met 17-15. Nu nog even afwachten hoe de teams uit de andere poules hebben gespeeld en of ze met de score van gisteren voldoende punten hebben gehaald om door te gaan naar de volgende ronde. 

v.l.n.r. Martin, Etienne, Leon, Marco, Nathan, Benoit, Philippe (trainer/coach) en Nicolas

Voor Leon en mij dus een erg lange dag. Iets voor zessen vertrokken we uit Boëge. Onderweg nog snel even ergens iets gegeten en om half tien 's avonds waren Leon en ik weer thuis. Volgend weekend mag Thomas...